UNICEF builds school named after a criminal

It’s so good to hear schools are being built in a country with some of the worst literacy indicators in the world.

UNICEF has just completed spending US$60,000 on a school in the northern Balkh Province which has been named “Shaheed Mazari School”.

For a brief profile of Mazari’s criminal activities in Kabul in 1992-1993, see Human Rights Watch’s Blood-Stained Hands.

Two things are interesting about our warlords: alive they want private TV stations, mini palaces and ministries when dead their cronies name public schools, roundabouts and streets after them.

Daudzai: “We’re accountable to Iran” for bags of money

Two days after Waheed Omar was quoted in the local media as saying the President’s Office will soon provide accounts/details of the Iranian cash, Umar Daudzai, Chief of Staff, invited a few local journalists to his secretive office and repudiated the promise.

Daudzai said he keeps records of the payments to his/President’s Office and regularly reports invoices to his Iranian donors. “I can show you the files,” he told reporters.

He tacitly accused US government agencies of trying to abuse his authority.

“One day before the New York Times story, a person contacted my office and said if until tomorrow I don’t change the President’s decision about private security companies – I should read New Times tomorrow,” he cynically alleged referring to President Karzai’s adamant decision to disband all private security firms.

MPs, among many Afghans, had demanded the President to declare details of cash payments to his office by Iran. The scandal was disclosed in a NY Times story in October in which Mr. Daudzai was accused of promoting Iranian interests at the Presidential Palace in return for bags of cash.

Mr. Karzai has been on a highly confrontational mood towards US and NATO since Daudzai took charge of the President’s Office in 2007. Kai Eide, a former UN envoy who maintained friendly ties with Karzai, described Daudzai as an “unconstructive force” to BBC.

Karzai – unsurprisingly – defended Daudzai and called him a “patriot”.

The question vexing me is: why are our alleged patriot officials accountable to Iran?

آیا وقت خانه تکانی در ارگ فرارسیده است؟

چیزی کم چهارسال قبل از امروز نوشتهء "مافیای ارگ ریس جمهور را بکجا میکشاند" این نویسنده خشم اداره چیان ارگ را چنان برانگیخت که علاوه بر سایر اقدامات خصمانه، یک دشنامنامه طویلی بقلم آصف ننگ، سخنگوی وقت اداره امور، (البته به هدایت مدیران ارگ)، حوالی من گردید.

در آنزمان طی یک فرصت چندروزه ی رفت و آمد به ارگ به این حقیقت واقف گردیدم که شخص ریس جمهور در چنان یک سیستم پیچیده ی کنترول و نفوذ گیر مانده است که تصامیم، مدیریت و حتا تفکرشرا به گروگان داده است. از جمله مقاماتی را که من به اعمال کنترول و انحصار بر دستگاه ارگ مقصر دانستم یکی عمر داودزی، ریس دفتر، بود.

در دشنامنامهء آقای ننگ به من اذعان شده بود که "هتک حرمت به شخصیت های ملی که مایه افتخار ملت هستند" یک جرم بوده و انتقاد من از آقایون داودزی و فاروق وردگ (ریس اداره امور وقت) یک عمل زشت و دیکته شده است.

حالا روزنامه نیویارک تایمز، به نقل از مقامات ارشد حکومتهای افغانستان و امریکا، عمرداودزی را به اخذ رشوه از حکومت ایران و توسعه منافع رژیم احمدی نژاد در ارگ ریاست جمهوری متهم کرده است.

از شناختی که من از حامدکرزی دارم، فکر میکنم ضمن رد اتهامات وارده بر آقای داودزی از وی قاطعانه (شاید هم لجوجانه) حمایت خواهد ورزید.

داودزی، و سیستمی را که او در ارگ ایجاد نموده است، قویتر و منطقی تر از عواطف و احساساتی است که آقای کرزی بر اساس آن دولتداری میکند. چون شناخت آقای کرزی از وقایع و حوادث و بینش سیاسی او برخاسته از آموزه های نامریی سیستمی است که داودزی جزء آن است، نمیتوان توقع واکنش خارق العاده را از ریاست جمهوری در مورد اتهامات وارده نمود. در چند سال گذشته، آقای کرزی ناخودآگاه و کورکورانه چنان در سیستم کنترول و نفوذ بر ارگ فرورفته است که حالا از نظر فکری و عملی کاملا وابسته به اطرافیان چون داودزی گردیده است.

حمایت بلاقید و شرط ریس جمهور از اطرافیان و دستیاران نابکاراش حقایق را از انظار عامه نمی پوشاند، بلکه فقط این حس کاذب را در ارگ ایجاد میکند که "مردم نمیدانند".

قدرت حاکم بر ارگ و بخصوص بر ذهن و تصامیم ریس جمهور را نمیتوان تنها به عمر داودزی نسبت داد، چونکه او یکی از مهره های کنترول و نفوذ در سیستم دولتی افغانستان است. داودزی در چند سال گذشته به حد کافی در نصب و گماشت مقامات، در داخل و بیرون ارگ، دست باز داشته است و بنابر همین دلیل از گزند اتهامات معافیت دارد.

در چهارسال گذشته هم اوضاع عمومی کشور بصورت نگران کننده بدتر شده است و هم میزان تایید اجراات و محبوبیت شخص ریس جمهور به پایین ترین حد کاهش یافته است.

ارگ، که عادتا اخبار ناخوشآیند را رد میکند، شاید با جزء دوم این حقایق موافق نباشد و برای بخش امنیتی آن شاید دلایل گوناگونی را ارایه نماید. این روش جهت پوشش ناکارایی ها و غلط کاری های آن مقاماتی صورت میگیرد که در بوجود آوردن بحرانهای موجود نقش دارند.

اما وقتی مقامات برای توجیه فساد و غلط ورزی هایشان بهانه میتراشند، توجیه میآورند و به این و آن استدلال متوصل میگردند آیا ریس جمهور به نتایج کار توجه میکند و تصمیم مستقل میگیرد؟ و اگر موضوع داودزی را مثال قرار دهیم، آیا آقای کرزی به پاسخ این پرسش میندیشد که در چهارسال گذشته ارگ با داودزی چی دست آوردی داشته است؟

آقای کرزی هم گزارش سازمان صحی جهان در رابطه به عمومیت بیماری های روانی در شصت در صد نفوس افغانستان را طعنه آمیزانه مردود دانست و هم هرگونه علایم اینگونه بیماری ها را در شخص خود شدیدا رد نموده است. اما آیا این بیمار است که تشخیص میکند یا داکتر؟ ریس جمهوری که یکروز از ترس آیندهء تاریک یگانه فرزندش در محضر عام میگیرید، و روز دیگر به این سفسطه مباهات میورزد که خارجی ها بدلیل ثروت بیکران معادن افغانستان به افغانها دست به سینه ایستاده اند – آیا میداند این علایم از چگونه روان منشا میگیرد؟

یک متخصص بیمارهای روانی بیشتر از حرفهای پراگنده به سلامت فکری و واکنش منطقی یک مریض توجه میکند و مبتنی بر آن حکم تشخیص اشرا صادر میکند. دیده شود، آیا سلامت روانی ریس جمهور در حدی است که با یک خانه تکانی عمومی در ارگ، خودشرا از اسارت جاسوسان و فاسدان آزاد سازد؟

Who thwarted attack on UN in Herat?

A statement issued by the UN Secretary-General’s office is different from a statement issued by the Special Representative of the UN, Staff de Mistura, in one important way.

The SG’s statement first thanks “Afghan National Security Forces” but the SRSG’s statement first commends “the internal international security guards for their bravery and courage” in responding to Saturday’s attack on a UN compound in Herat Province.

At least two Afghan police guards were injured during the firefight with the attackers.

Shot in their own country in defense of the UN, why were Afghans treated secondary to “the internal international security guards” by UNAMA, one can ask the organization.

As everyone expresses gratitude that no UN staffer was affected in the incident, and also condemns, in strongest terms, the perpetuators, we don’t hear about the wounded heroes – why?

Hazaras win Kabul from Tajiks, Pashtuns

At least 12 of Kabul’s 33 seats in the upcoming Wolesi Jirga have been won, somewhat democratically, by ethnic Hazaras (9 men, 3 women).

The number is higher both from Tajiks 11 (8 men, 3 women) and Pashtuns (6 men, 3 women) respectively.

Hazaras also lead the gender-segregated lists in terms of their voting proportion with Haji Muhaqiq top among male and Fatima Nazari first in female representatives.

Also elsewhere in the country, Hazaras have scored high promising them a fairly good representation in the next parliament.

They win with ballots, not bullets, so deserve a big congratulation!

As to what will be the social and political consequences of this election amid growing insecurity, well, it’s too early to predict in our usually unpredictable circumstances.

Perhaps, as seen in Iraq, the US will have fewer friends than Iran among Afghan lawmakers.

Control, censor or coordination?

“We have been instructed not to talk to journalists. Only the GMIC [government media and information center] can talk,” director of the Afghan Red Crescent (ARCS) Office in Kandahar Province told me over the phone. I needed quotes/info for a story on conflict-related internal displacement – a humanitarian issue which falls within the core realms of the ARCS.

“Coordination” is the word you’d receive if you ask government officials why information is strictly controlled. The government, they say, should speak in one voice.

Principally and constitutionally, the ARCS should be independent and neutral from government politics. And when it comes to humanitarian information/analysis the ARCS must be a credible, transparent and accessible source.

Indeed, this war is not only about suicide/IED attacks and aerial strikes by warring parties. It is equally fought through propaganda, spin and lies. For this so-called ‘soft war’ there are structures, bodies and spin doctors.

Filtered information is not good for the health of societies, history tells us. The challenge is on journalists how to write the unfiltered truth.

How about wiping Afghanistan out of the map?

The strongest option being proposed to an anticipated “Policy Review” in December in Washington is the partition of Afghanistan into “Talibanistan” and “Warlordistan” along certain ethno-geographic lines.

As armed violence, corruption and political crisis mount in Afghanistan an increasingly vexing question is gaining more weight in Europe and US: How to cut short?

Peace-making with the Taliban has not given fruit, as has the overwhelming use of military force to eradicate them, so a new solution formula has been initiated by a former US official, Robert Blackwell: Let’s divide Afghanistan!

Blackwell and other people who back his proposal are not concerned about Afghans and their country.

They want an immediate end to US’s spending in Afghanistan. War is unaffordable – allegedly costing over US$100 billion to US alone – and Afghanistan has no oil. In fact, they want to say:
“Sorry Taliban, we’re running out of money to buy bullets and kill you!”

In 2005, when Iranian President Mahmood Ahmadinejad suggested that Israel should be wiped out of the Middle East map in order to end a long-standing regional conflict, he was globally condemned and labeled as insane. Even George W. Bush refused Ahmadinejad’s challenge for a debate on the issue, and no foreign journalist dared to request an interview and question his philosophy.

However, Mr. Blackwell was invited to London this week to lecture a large group of British officials, journalists and writers. His blunders are well-reported by almost all major US and British media outlets. And this is no double standard – ignoring Ahmadinejad, reporting Blackwell – simply because no one can question Israel but Afghanistan, off course, is an open-to-all lab.

In case the new states of Talibanisation and Warlordistan do not live in peace and pose threats why not go one step ahead and eradicate both, or indeed the one Afghanistan, by a few nuclear bombs?

Off course every effort will be made to only target the Taliban and avoid civilian casualties.