Is it UNAMA or UNAMK?

Immediately after Karzai announced his new handpicked head of IEC the UN SRSG rushed to his media room to report his ‘comfort*’ with the appointment.

Manawi, a senior Northern Alliance figure, was chosen through backdoor deal-making by Karzai and his Jihadi mentors.

Manawi is a Muslim cleric with no intellectual and professional expertise in democracy or elections management, but it’s apparently not important for the UN envoy to rattle for democratic principles in a country that is fast plunging in personal tyranny.

Manawi will not end our looming electoral crisis with verses of the Holy Quran.

The IEC needs institutional independence, operational integrity, democratic laws and procedures, and an apolitical leadership and/or governing system to run free & fair elections.

Ironically a cabinet minister requires parliamentary approval but IEC officials are entirely presidential appointees. Won’t it be right, instead, to say the “impendent” interior ministry than “independent” election commission – after all how do we define “independence”?

As for UNAMA or UNMAK is it the UN assistance mission for Afghanistan for Karzai?

* - Read de Mistura's transcript here: http://unama.unmissions.org/Default.aspx?tabid=1741&ctl=Details&mid=1882&ItemID=8592

The Perils of Premature Afghanisation

Hamid Karzai, the self-proclaimed president of Afghanistan, and his corrupto-criminal allies are by no means ready or fit to take on responsibilities for all political, development and security affairs in Afghanistan. Karzai is fiercely seeking absolute sovereignty from the world in order to unilaterally run the country as his personal fiefdom. Giving this unreliable partner all what he wants will spoil the blood and treasure spent in the post-Taliban Afghanistan and will plunge the country in a chaotic feudalism.

There is no legitimate and competent political class in Afghanistan that can effectively assume the unassisted management of the country’s complex challenges. Corruption and cronyism are rampant and the Kabul regime, totally manipulated by warlords and criminals, has been ranked second only to Somalia in Transparency International’s Corruption Perception Index.

Politically the country is worryingly fragmented among rival groups loyal to Iran, Pakistan, India and other external powers. Over four months have gone since the re-inauguration of Mr. Karzai but almost half of his cabinet ministers are yet to be nominated and approved by an increasingly antagonistic parliament which recently rejected Karzai’s totalitarian amendments to the electoral law.

Security is worse than all times since the hardliner Taliban were ousted in late 2001. The quick fixes applied by donors in the national security sector have created a mercenary police and army that are hardly able to secure their own barracks without international military forces. The arrival of additional U.S. forces to fight back the insurgents from key southern provinces is widely perceived as a temporary remedy to the country’s untamable security challenges. In Marja city, in the southern Helmand province, the Taliban have told locals they will return in July 2011; when American forces will start leaving the country according to President Obama’s strategy.

Administratively the landlocked South Asian country is plagued by the legacy of over three decades of unrelenting war, brain drain and a lack of basic infrastructures necessary for the delivery of services and governance. Almost half of school-age children are out of school, everyday 48 mothers and scores of children die from preventable and curable diseases, and over half of the estimated 28 million population live with less than US$1 a day.

Hamid Karzai is at odd with Washington and London more than any time before in his political career. On 1 April Karzai accused the U.S., the UN and the EU of orchestrating “massive” fraud in the 2009 Presidential Elections. Like Iran’s Mahmud Ahmadinejad, Karzai thinks the U.S. is trying to “colonize” the region and install puppet regimes. He recently confided at journalists his personal determination to “stand up” to the U.S.’s colonial ambitions. Karzai has proved he is always ready to offer himself for sale to Russia, China and Iran if Washington stops providing him the blank cheques he used to receive from President George W. Bush.

Not only are the Taliban too strong and are seriously threatening to topple the Karzai regime should NATO forces withdraw quickly but the unfolding regional panorama is also too detrimental for the future of a stable Afghanistan. Intelligence and military officials in Islamabad, Tehran, Delhi and Moscow are strategizing on a post-U.S. Afghanistan divided among traditional Pashtun, Tajek, Uzbek and Hazara warlords and power brokers.

However, tired of an increasingly costly war American and European leaders have started a chorus of “Afghanisation” at a critical juncture while the destabilizing country urgently needs an overhauled strategic engagement from the West.

Contrary to the predominant pessimism that the war in Afghanistan is unwinnable and that Afghans are naturally unfit with democratic governance both peace and democracy are achievable in this ill-perceived Muslim country.

Afghans are not fighting each other out of luxury. They are sick of war.

For the current waves of armed violence, however, some Afghans have reasons, some have grievances and some others are being misled or exploited by internal and regional war-mongers. The problem of conflict in Afghanistan has been compounded by a huge lack of knowledge in the international community about the very reasons, grievances and incentives which fuel violence and rebellion.

Apart from Hamid Karzai and his travel jamboree policy-makers in outside Afghanistan have hardly known ordinary Afghans. Little is known in Kabul and Washington about the motives of young Kandaharis and Helmandis who are killing their own country’s police, army and government officials. Little is heard from educated youths in Kabul and Herat.

The Afghan war cannot be won in the far remote districts in Helmand and Kandahar. It cannot be the killing and capturing of rural Pashtun youths.

An Afghanisation is not and is different from total Karzai-o-fication of Afghanistan’s affairs.

Surrendering Afghanistan to Hamid Karzai’s paralyzed regime will be a catastrophic mistake similar to the one the Soviets did in 1989.

Irrefutably Karzai has failed. He must not fail Afghanistan with himself. And Afghans must not be forced to share his failure either.

Returning to Afghans the ultimate command over their country is an unavoidable destination. The world must have strategic patience until Afghans get ready to run their country alone.

Time is not right for Afghanisation now. It is time to find, befriend and empower competent Afghans who can take charge in the foreseeable future.

Will IEC’s resignations end electoral crisis?

The engineered resignations of IEC’s head and deputy will not solve electoral chaos in Afghanistan unless the entity’s constitutional independence is respected and ensured by Hamid Karzai.

Over the years we have repeatedly experienced a ‘bad to worse’ situation with Mr. Karzai’s cabinet reshuffling and senior appointments.

However, reform with individuals alone has proved ineffective.

What this country needs is system-based institutional development and reform.

IEC’s decision-makers must not be exclusively Karzai’s appointees. Their integrity must be screened and approved by the Parliament either.

The resignations offer an opportunity to circumcise Karzai’s absolutism and prevent replication of the electoral catastrophe witnessed during last year’s presidential election.

A genuinely independent elections commission will serve democracy, Afghans and state-building in this country.

Don’t expect “fair and free” elections in future if Karzai is allowed to replace Ludin and Najafi with other – perhaps worse – cronies.

بحران عقلانی انقلاب هشت ثور

یا دیروز و امروز جنگ و جنایت شده است و یا دیروز وامروز جهاد بوده است*


برای شمار از رهبران گروه های جهادی اسبق وضعیت موجود کشور با دهه شصت شمسی تفاوتهای اساسی دارد. عده از این رهبران دراوایل دهه پنجاه شمسی، سالها قبل از تجاوز قشون سرخ به افغانستان، به آغوش ذوالفقار علی بوتو پناه برده علیه نظام و حکومت وقت در افغانستان اعلان جهاد کردند.

با ورود نیروهای شوروی به افغانستان شمار معامله گران جهاد به حدی افزایش یافت که هرکدام، جهت دسترسی به پول و سلاح بیشتر، تلاش میورزیدند وفاداری خود با سازمانهای استخباراتی پاکستان را بهتر ثابت نمایند. در آنزمان سوزانیدن مکاتب، "پراندن پل ها"، به راکت بستن قریه ها و کشتار مردمی که با گروه های جهادی همکار نبودند، مطابق فتوا جهادسالاران افغانستان که در پاکستان بتصویب رسیده بود، یک عمل اسلامی و مجاز پنداشته میشد. برای آنکه از خطر مصون باشند، افغانها باید به کمپ های مهاجرین در پاکستان پناه میبردند و اطفال و نوجوانان شان باید درس خشونت و فرهنگ کلاشینکوف را می آموختند. اما آنهای که در شهرهای تحت حاکمیت دولت وقت بسر میبردند همه کمونیست و ملحد نامیده شده و واجب القتل شناخته میشدند.

اما امروز چی؟ حالا که ملاعمر و حکمتیار ظاهرا در پاکستان مستقر شده و بیشتر رهبران جهادی اسبق به افغانستان تشریف دارند. اگر چه حالا اسلام آباد از مهمانان افغان خود همانند دهه های قبلی پذیرایی علنی نمیتواند و ملاعمر و حکمتیار در قصرهای مجلل در پشاور و اسلام آباد بگونه آشکار برنامه جنگ و تباهی افغانستان را رهبری نمی نمایند، اما لانه های آنطرف مرز، که رهبران اسبق جهاد بنیان گذار آن هستند، امروزهم با همان تفکر محدود دیروز، جهاد در شرایط موجود را بر حق میدانند.

در اوآخر سال 1357 ده ها هزار سرباز قشون سرخ وارد قلمرو افغانستان گردید. در آنزمان برای اشغال یکعنوع مشروعیت تصنعی بر سرزبانها بود، از جمله اینکه حکومت وقت افغانستان خواستار حضور نیروهای کشور دوست و همسایه در خاک خود شده بود و هم اینکه مسکو- قبل از آنکه افغانستان در دام "امپریالیزم جهانخوار" اسیر گردیده و بر علیه منافع جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گیرد دست به یک عمل پیشگیرانه برد - طرح که جورج بوش بر اساس آن به عراق حمله نمود.

از شش سال و اندی بدینسو ده ها هزار سرباز امریکای و سایر کشورهای غربی در افغانستان حضور دارند. برای شمار تحلیلگران غربی، و عده ی از افغانها، در میان اشغال شوروی اسبق و حضور فعلی نیروهای امریکای در افغانستان تفاوتهای اساسی حقوقی وجود دارد. به باور اینها موجودیت سربازان امریکای و متحدین نزدیک اش در افغانستان از شورای امنیت سازمان ملل متحد مشروعیت میگیرد، مشروعیتی که مسکو برای سربازان اش تامین نموده نتوانسته بود.

اما نمیتوان باور کرد رهبران جهاد افغانستان، که فتوا قتل هموطنان خود را از پاکستان صادر نمودند و با قساوت شیرازه های مادی و معنوی کشور خود را ویران ساختند، اصل جهاد دینی شانرا در روشنایی قطعنامه های شورای امنیت تایید و یا رد نمایند. احکام اسلام از فیصله های شورای امنیت، که یک عضو مسلمان ندارد، مشروعیت نمیگیرد اما عکس آن، از نقطه نظر دینی، جواز دارد. بنابراین غیر دینی خواهد بود اگر گفته شود جهاد فعلا مجاز نیست تنها بدلیل اینکه شورای امنیت آنرا مشروعیت نمیدهد.

بآنهم اگر تحلیلگران غربی تفاوت در حضور نظامی امریکا و شوروی اسبق در افغانستان را از زاویه قطعنامه شورای امنیت تفکیک مینمایند، رهبران اسبق جهاد این تفاوت را از بعد دسترسی شان به منابع قدرت بررسی مینمایند. خب، حالا استاد ربانی، صبغت اله مجددی، استاد سیاف و دیگران چگونه میتوانند – از نقطه نظر دینی – ملا عمر و حکمتیار را متقاعد سازند که جهاد آنها از پاکستان بر ضد افغانستان به حمایت آشکار آی اس آی روا بود اما اکنون از اینها حرام است؟ رییس جمهور کرزی که خود در شهر کویته پاکستان زنده گی میکرد و از همانجا شاهد تباهی وطن و بدبختی هموطنان اش بود و از همانجا دولت ببرک کارمل و نجیب اله را دست نشانیده مسکو و محکوم به فنا میدانست، اما امروز که خود در سایه حمایتهای نظامی، سیاسی، اقتصادی و حتا معنوی واشنگتن درهمان ارگ ریاست میکند، مخالفین خود را جنایتکار و تروریست میداند! آیا تفاوت این نیست که دیروز شخص دیگری در ارگ بود و امروز شخص او؟

جالب است اگرگفته شود: جهاد با طرح آی اس آی، پول سعودی و سلاح های غربی بر علیه شوروی شرعی بود اما جهاد با همان طرح و همان پول، البته بگونه مخفی، علیه غرب حرام است. دلیل هم فیصله های شورای امنیت در نیویارک باشد. از بابت بازسازی و کمک هم نمیتوان استدلال منطقی نمود. با گذشت بیشتر از شش سال مداخلت امریکا بازهم بیشتر از 18 ميليون نفوس کشور مصونیت غذایی ندارند و افغانستان پنجمین کشور فقیر و عقب مانده در جهان محسوب میگردد.

جنگ دیروز که بیشتر از یک و نیم میلیون کشته، صدها هزار معیوب، میلیونها آواره و ویرانی کشور را با خود داشت – و بعد از پیروزی هم فجایع ناگفتنی یی را بر مردم تحمیل نمود – هر هشت ثور بنام پیروزی جهاد برحق با شکوه تر از استقلال 1919 جشن گرفته میشود، اما جنگ امروز، با سالانه 7-10 هزار کشته، بنام تروریزم و وحشیگری تقبیح میگردد!

آیا ما با منطق فاتح جنگ مواجه نیستیم؟ مشابه منطق برنده گان جنگ اول جهانی که فاتحین جنگ را برحق، خوب و سزاور تمام مکافات و امتیازات محسوب کردند اما بازنده گان جنگ را بد، مسوول و تاوان ده قرار دادند – منطقی که جنگ بزرگتر با بدبختی های بیشتری را بوجود آورد.

ما یا باید قبول کنیم که هم دیروز به بهانهء خدا و دین، و در اصل برای برنامه و اهداف کشورهای دیگر و یا برای دسترسی به قدرت، وطن خود را ویران و میلیونها هموطن خود را به خاک و خون کشانیدیم و هم امروز دست به همچو جنایات میزنیم – و یا باید دیروز و امروز هر دو را بنام جهاد علیه بیگانگان تقدیر نماییم.

یک افغانستان نوین نمیتواند تنها بر منطق برنده گان جنگ، که هر چند سال تعویض شده اند، ایجاد گردد. مادامیکه یک عمل واحد، و در اینجا کشتن مردم و ویرانی افغانستان، برای بعضی ها مایه ی افتخار (بنام جهاد) و برای شمار دگر ذلت و محکومیت تروریست را داشته باشد چگونه میتوان از یک افغانستان نوین – جاییکه عدل و انصاف برای همگان یکسان توزیع میگردد – حرف زد؟

از همینجاست که حکومت حامد کرزی با بحران انصاف و عقلانیت مواجه گردیده است.

حکومت کرزی بهترین فرصت عملکرد فراتر از منطق فاتح جنگ و ساختن یک افغانستان واقعا نو را داشت چون بعد از سرنگونی طالبان هم ابزار و هم اوضاع برای یک آغاز نو آماده گردیده بود.

بحران موجود در افغانستان نه با تغییر اعضای کابینه حکومت کرزی و نه با افزایش شمار نیروهای ناتو حل شده میتواند. این بحران، همانند گذشته ها، ریشه در حاکمیت و منطق یکجانبه فاتح جنگ دارد و اساسا با عقلانیت و خرد سازگاری ندارد.

بعد از دهه ها جنگ و مصایب بیشمار مردم افغانستان از بُعد روانی با انصاف، عدالت و عقلانیت راستین تسکین نگردیده و فرهنگ مصونیت زورداران اساسات اعتماد مردم به یک نظام نوین را جدا خدشه دار نموده است.

تا وقتیکه مردم در افغانستان مطمین نگردند که جنایتکار - صرفنظر از اینکه در ارگ، در وزیراکبرخان، در دشتهای هلمند و یا کوهپایه های بدخشان است – مستوجب یکنوع سرنوشت است، نمیتوان به حل بحران فعلی امیدوار بود

این نوشتهء دو سال قبل است که در یکی از روزنامه ها هم بنشر رسید*