پیش شرطهای کاردهی در تلویزیون طلوع
الف: داشتن لهجه ی فارسی ایرانی
ب: سابقه ی اقامت در ایران

کابورا پرودکشن و تلویزیون طلوع به افرادی که به لهجه ی فارسی ایرانی صحبت میکنند و یا سابقه ی اقامت در ایران داشته باشند، جهت دوبله ی برنامه های تلویزونی ضرورت دارد.

علایق و روابط بزرگترین بساط مطبوعاتی، اعلانات و انتشارات در کشور، که از پنجسال بدینسو سمارق وار توسعه یافته و عواید هنگفتی را به حسابات بانکی برادران محسنی (مالکین این بساط) سرازیر ساخته است، با ایران تنها در" لهجه ی فارسی ایرانی" خلاصه نمیگردد.

برادران محسنی که حامل تابعیت آسترالیا بوده و شاهرگ تجارتی شان در دوبی موقعیت دارد، با داشتن بیشتر از 11 کمپنی تبلیغاتی در کابل نه تنها نبظ سیاسی جامعه را با قویترین وسایل فشار کنترول میکنند بلکه خانواده ای کوچک رسانه ی کشور را هم در انحصار خود گرفته اند.

بیشتر آگاهان در کابل بدین باورند که هدف اساسی برادران محسنی اندختن ثروت است، چون آنها عملا در فعالیت های سیاسی سهم نمیگیرند. اما این باور ناقص و گمراه کننده است، چون اهداف دستگاه گسترده ی برادران محسنی فراتر از اندوختن پول میباشد.

موبی میدیا گروپ یا شبکهء تبلیغاتی برادران محسنی، با موفقیت توانسته است از ایجاد بحث و گفتگو در مطبوعات داخلی در مورد شرارتهای ایران در افغانستان جلوگیری نماید. بگونهء مثال، در هفته ی گذشته سرخط اخبار جهانی عدم حضور ایران در اجلاس همسایگان افغانستان در شهر پاریس بود، اما در اخبار ساعت شش طلوع گفته شد که ایران در اجلاس اشتراک ورزید. گرداننده گان طلوع میدانستند که پخش این خبر که ایران در نشست صلح افغانستان عمدا اشتراک نورزید، ذهنیت عامه را در مورد آنکشور مخدوش خواهد ساخت

.

در حالیکه گفته میشود در چند سال گذشته برادران محسنی کمک های مالی هنگفتی را از ایالات متحده امریکا و سایر کشورهای غربی دریافت نموده اند، کمپنی های تبلیغاتی آنها بیشتر پیام های دولت جمهوری اسلامی ایران را به خورد افغانها داده است. افزایش حس بی اعتمادی مردم در مقابل دولت، ایجاد تنفر عامه در مقابل امریکا و اسرایل، دامن زدن به اختلافات لسانی و ایجاد بحران پوهنتون/دانشگاه، و بلاخره کتمان نمودن غلط کاری ها و مداخلات ایران در امور داخلی افغانستان برنامه ی ستراتیژیک موسسات تبلیغاتی برادران محسنی بوده است. این عملکرد واضحا با اصول مسلکی خبرنگاری (تناسب، موءثقیت، عدم وابسته گی، منصف بودن و غیر) در تناقض میباشد.

برادران محسنی با استفاده از تابیعت آسترالیایی، انگلیسی سلیس، چانه های تراشیده و نکتایی های شان و همچنان با جاه دادن سمبولیک دختران در برنامه ها و پخش آهنگ های مبتذل توانسته اند تا حدی امریکایی ها و سایر غربی ها را کاملا اغفال نمایند. سفارتخانه های غربی مقیم کابل و سازمانهای بین المللی بیشتر اوقات بنام دفاع از آزادی بیان و رسانه های آزاد موبی میدیا گروپ را مورد حمایت قرار میدهند؛ غافل از آنکه این شبکه بیشتر سیاسی و تبلیغاتی عمل مینماید تا رسانه ی و حرفوی.

برادران محسنی همچنان با زیرکی تمام هر حرکت خصمانه ی حکومت و سایر گروه ها را با سوء استفاده از مقوله های "آزادی بیان" و "دموکراسی" موءفقانه دفع نموده است.

گرداننده گان تلویزون طلوع وکلای شورای ملی و سایر اشخاص با نفوذ در جامعه را هم در بند شهرت کاذب نگهداشته است. برای شماری از وکلا، زورمندان و ثروتمندان یکی از راه های شخصیت سازی و جلب توجه ظاهر شدن در پردهء طلوع است که گفته میشود حتا در بدل اینکار به مجریان طلوع پول میپردازند. اینها هرگز نمیخواهند با برادران محسنی و یا تلویزون طلوع طرف شوند.

کمیسیون امور دینی و فرهنگی ولسی جرگه بریاست حاجی محمد محقق که بر سر جزءیترین مسایل – مثلا گفتن دانشگاه/پوهنتون – وزیر اطلاعات و فرهنگ را به استجواب میطلبد، هیچگاهی از گرداننده گان تلویزون طلوع نیپرسیده است که چرا زبان رسانه ها باید "ایرانیزه" گردد؟

برمیگردم به اصل بحث - "لهجه ی فارسی ایرانی" و کاریابی در کابورا پرودکشن و تلویزون طلوع: برای برادران محسنی به همان اندازه ی که اندوختن پول مهم است، "ایرانیزه کردن" زبان مطبوعاتی کشور و پخش تصور خوب ایران هم حایز اهمیت است. چنان بنظر میرسد که این برادران پرنفوذ و ثروتمند آزادی بیان و دموکراسی را به گروگان گرفته و زیر چتر مطبوعات آزاد یک شبکه ی بزرگ اطلاعاتی و سیاسی را در کابل بوجود آورده اند که بیشتر با تهران سازش دارد تا کابل.

حل معضل بوجود آمده از موبی میدیا گروپ، حداقل در وضعیت ناهنجار موجود، بعید بنظر میرسد.

از یکطرف دولت ظرفیت لازم جهت بوجود آوردن و تطبیق راهکارهای را ندارد که بتواند موبی میدیا گروپ را به حسابدهی، شفافیت، مسوولیت پذیری و تعهد به ارزشهای افغانی وادارد. از جانب دیگر، شماری هستند که در دام "پویایی زبان دری/فارسی" چنان گیر افتاده اند که سرسختانه تلاش میورزند با کمک موبی گروپ هویت نو لسانی یی را در لابلای واژه های صادراتی ایران بوجود بیاورند. این گروه کوچک که رهنورد زریاب و پرتو نادری از جمله سخنوران آن محسوب میگردد، به دو چیز باور ندارد: تهمل پذیری و ارزشهای افغانی.

The New Karzai: Too little too late

As his predecessor Burhanuddin Rabani, the incumbent Hamid Karzai wants to stay in power; no matter how far he has failed his people. And similar to Barrack Obama, Mr. Karzai’s strategy for reelection is concentrated on “change”.

Over the past seven years Karzai has widely been criticized at home and outside for his weak leadership, ineptitude and inability to curb corruption and warlordism in his government.

Mr. Karzai has wasted a very long time and too many good opportunities to rid his country of another failure.

However, the desire to remain president in the coming five years has forced Karzai to embark a garish show of change. He wants to give out the message to Afghans and to foreigners that he has changed, and can be a darling again.

In an effort to appease fast growing domestic dissidence, president Karzai has reshuffled some cabinet posts, voiced disgust over civilian causalities and fired a minister over corruption charges. Karzai has also approved the execution of criminals sentenced to death by his notoriously corrupt judiciary.

To attract the support of Pashtuns – Afghanistan’s largest ethnic group – Hamid Karzai has invited the Taliban to reconciliation and power-sharing. He has even breached limits by offering amnesty and protection to Taliban’s leadership. The U.S. has put a bounty of US$10 million over the head of Mullah Omar whom Mr. Karzai has repeatedly invited for reconciliation.

With the departure of George W. Bush, Karzai finds himself vulnerable and lonely in a post-War-On-Terror world where “change” is top policy in the agenda.

Regardless of Mr. Karzai’s ambition for reelection, his attempts to show off “change” are too late and futile. Things have already gone out of Karzai’s control.

Mr. Karzai can succeed to keep the power, but he will not reverse Afghanistan’s failure under his leadership.

Outsourcing the America’s difficult war to Afghans

US Defence Secretary, Robert Gates, has asserted that the ongoing war in Afghanistan is not “America’s war”, but is “an Afghan war”.

"We would be making a terrible mistake if this ends up being called America's war,” Gates was quoted by the AFP on 1 November.

I think Gates’ assertion marks a watershed in the post-9/11 so called “War on Terror”. It also seems to me that the outgoing Bush Administration has decided to inherit its “War on Terror” to its Afghan ally, Mr. Karzai.

Mr. Gates might have forgotten the fact that the very post-Taliban Afghanistan has been a product of US adventurism, blunders and the cheap state-building.

Not only is the current war in Afghanistan a purely US manufacture, but the country has been a playground for US interventionism since 1978. The Taliban, the Mujahideen, the warlords, the narco-industry, the ineptitude Karzai and many other scourges in today’s Afghanistan are made-in-USA.

In 2002-2003 Afghanistan was widely labeled a “good war” which tempted the Europeans to step in. The easy-and-good war in Afghanistan also prompted George W. Bush to initiate the Iraq catastrophe.

Now as the war has become tough and the Europeans and Canadians have begun doubting the very rationale of their engagement, the Americans want to sell it to the Afghans. The Americans think they won the good war in 2002 and the current bad war, the bloodier one, is of Afghans.

Mr. Gates! The real war has just broke out in Afghanistan with over 10 million food-insecure population, thousands of civilian casualties, numerous warlords, endemic corruption, dozens of ineptitude puppets, skyrocketing organized crimes and millions of destitute and desperate people.

Does America have the guts to win this war?

It would be easy and cheap to scapegoat Afghans in this war, again as in 1980s.

It requires much more than the B52s, the Special Forces, the Guantanamo and the aerial strikes. It requires humanity, sympathy, responsibility, commitment, honesty and many other little things which the Pentagon may consider petty.

Will Mullah Omar submit to US/NATO/Karzai?

“Everything belongs to Allah and I only submit to Allah…I don’t care if I loose everything but I will not hand over a Muslim [Osama bin Laden] to the Americans because Osama is not the only contentious point between Islam and infidels…” these were the words of Mullah Mohammad Omar, the totalitarian Amir-ul-Mominien of the Taliban’s Islamic Emirate, at the eve of USA’s strikes on his undisputed kingdom which included over 90 percent of Afghanistan’s territory.

According to declassified intelligence and diplomatic documents the US was willing to recognise the Islamic Emirate of Afghanistan only if the Taliban had surrendered bin Laden and had publicly renounced anti-US terrorism.

Had Mullah Omar agreed to Washington’s terms Afghan women would have never gone back to school and work and Hamid Karzai would have never taken over Omar as the leader of Afghanistan.

Whatever the US and Mr. Karzai may label Omar and his insane insubordinations the one-eyed veteran has unwavering faith in his way and would never be cajoled by power, money and political spin. He has solid confidence in his ultimate victory.

Omar is definitely smirking from his hideouts (most probably from ISI’s secret guesthouses in Pakistan) at US/NATO/Karzai’s reconciliatory calls and their naivety in inviting him to be a small part in a puppet and dependent government in Kabul.

“I could keep my undisputed kingdom in 2001 so why should I submit to an inefficient stooge in Kabul?” Omar is most probably saying in response to US/NATO/Karzai’s calls for negotiation.

The very motivation which has driven US/NATO/Karzai’s anew overture is a fake idea that seven years of war might have tired Omar and his mesmerised lieutenants.

Surely war tires American soldiers that fight for money and mundane privileges in Afghanistan and Iraq. But, for Omar and his ready-to-die soldiers, war is a religious obligation, a way of life, a traditional pride, a sacred struggle and an opportunity to martyrdom and eternal prosperity.

No matter how big and attractive US/NATO/Karzai orient their reconciliation package Omar has got only one eye and only one answer: “Go to hell!”

پښتانه او ګلوبلايزيشن

با سواده كه بيسواده؟

د متحده عربي اماراتو د دوبۍ هوايي ډګر په دوهم ترمينال كي يوه ډله پښتانه له ټولو نورو خلكو ډير توپير لري. دوې چي غالبا د خوست، پكتيا او پكتيكا ولايتونو څخه وي په عربي هيوادونو كي په ساختماني، موټرچلونې او ورته نورو درنو كارونو بوخت دي. هغه څه چي دغه مسافر-كارګران له نورو جلا كوي د دوې جامې، د كالو غوټې، نصوار او بيسوادي ده. كه څه هم ګڼ دغه كارګران له كلونو راهيسي د ډوبې په څير په عصري ښارونو كي كار او ژوند كوي خو په پايله كي دوې بيله نقدو پيسو نور هيڅ كور او كلو ته نه وړي.

پداسي حال كي چي موږ تعليم يافته پښتنو خپلې جامې، ژبه، كور كهول او ډير نور ارزښتونه د بدلېدونكۍ نړۍ له دود او فيشن سره د سمون په موخه بدل كړي او د بدلون دغه بهير اوس هم روان دى د سواد او بيسوادۍ په اړه يوه فلسفي پوښتنه رامنځته كيږي: آيا بيسواده پښتانه د باسوادوو په پرتله د ګلوبلايزيشن (نړيوالتوب چي ګڼ يي د امريكايي او غربي كيدو بهير بولي) د كلتوري يرغل په وړاندي ډير ځواكمن او غښتلي ندي؟

زه مخصوصا د ګلوبلايزيشن پر كلتوري اړخ ټينګار كوم او د دغه بهير له ټكنالوژيك او پرمختيايي ځانګړتياوو يي جلا ارزوم ځكه خو هيله كوم چي د موبايل او كمپيوټر كارول له كوباي-پتلون او ټي-شرت د اغوستلو سره بايد ګډ نكړو.

مدرني نړۍ موږ ته دا تعليم ښه راكړي چي بيسوادوو كسانو ته په كښته سترګه وګورو او هغوې تر ځان كم عقله وګڼو، خو زه فكر كوم لږ تر لږه له يوه اړخه بيسواده پښتانه تر ډيرو باسواده پښتنو د پښتو او پښتونولى ښه ساتنه كوي.

زما هدف هيڅكله دا ندې چي بيسوادي تر باسوادې او تعليم غوره ده. زه غواړم د باسواده پښتنو يوې سترې نيمګړتيا او كمزورتيا ته ګوته ونيسم او دا ووايم چي كه ډير نه حداقل د خپلو بي تعليمو وړونو او خويندو په څير بايد موږ هم خپلې خاصې ځانګړتياوې وساتو او وي پالو.

Brits are too unpopular in Karzai’s Kabul

Long after British colonialism ended in South Asia and despite its substantial development aid to Afghanistan, mutual trust is still absent between Kabul and London.

Mr. Karzai has too many reasons for his increased suspicions on British policies in his country.

He is particularly incensed about the chaos in Helmand Province where thousands of British soldiers and intelligence officers have created a mini satellite state. President Karzai has repeatedly said – both in public and private – that since Brits have gone to Helmand his government has lost control there and he is personally unaware of the decisions made in Helmand.

The October 2006 deal between UK forces and the Taliban over Musa Qala District; the ouster of Helmand’s former governor Shir Mohammad Akhundzada; and Helmand’s booming opium production are some of the issues which have seriously frustrated Mr. Karzai.

In the international arena Britain’s cordial relationship and massive aid to Karzai’s utmost rival Islamabad has further soured relations between Kabul and London. Karzai wants London to use its leverage over Pakistanis to end their covert support for Afghan Taliban.

Britain’s post-colonial approach to the region could be understandable to Pakistanis and Indians, but it has only confused and embarrassed Afghans.

In late 2006, after the Musa Qala’s dilemma, Karzai started purging his administration from Afghans who were educated and/or had returned from the UK. A close aide told me that Mr. Karzai cancelled several senior level appointees only because they were perceived “too close to the UK”.

The bizarre rejection of the British politician Paddy Ashdown as UN envoy to Afghanistan marked President Karzai’s impatience towards the UK.

Mr. Karzai wants more authority over the affairs in Helmand Province and asks for transparency in Britain’s involvement with Pakistan.

London, on the other hand, considers Karzai a weak and impotent leader whose authority does not stretch beyond his palace, leave aside the far-fledged Helmand.

Over the past two years Kabul and London have unwittingly maintained a hate-love scenario only because both want to keep vital partnership with the U.S.

Ironically Washington has spared genuine efforts to reconcile frustrated Karzai with London and has not done enough to revive trust between the two.

Perhaps the understanding in the U.S. is that it would be wise to leave the problem for new administrations in Washington, London and probably Kabul in 2009.

[ENDS]

Peace-building, reconstruction and development with “peanuts”?

The donation of a single laptop by German military to a hospital in Balkh Province prompted the NATO-led International Security Assistance Force on 7 September to issue a press release which also includes the happy photo of two donating German soldiers and two recipient Afghans.

The press release is titled “Afghans, Germans start first joint scientific project” which apparently makes a reader to think that Afghanistan and Germany are probably undertaking a major joint scientific project. This disillusionment immediately fades away upon a glance into the content of the press release which is solely about donation of one laptop and one digital camera to a hospital.

What kind of a “joint scientific project” could be conducted when only one laptop bridges the partnership between two countries?

The press release reminded me of former Pakistani military dictator General Zia-ul-Haq who rejected an offer of US$325 million by the then U.S. President Jimmy Carter to help Afghan Mujahideen fight against Soviets in 1979. Haq rejected the offer and had called it “peanuts”. A short while later Ronald Reagan increased the offer to $3.6 billion.

Over the past several years many donors have boasted about their generous aid to reconstruction and development in Afghanistan.

Almost 20 donor organisations put their logos and emblems on banners in Kabul to demonstrate they were supporting a ceremony of Youth’s Day!

A while ago Lithuanian prime minister went to Ghor Province – where a Lithuanian Provincial Reconstruction Team (PRT) is based – to inaugurate three public toilets which were built by the PRT!

To “win hearts and minds” faster I think it’s wise to advise NATO soldiers and donors to take photographs while they pay a few cents or a loaf of bread to beggars at Kabul streets and issue press items such as: “X donor is working to eliminate poverty/ fight hunger”.

پایان درامه ی بوش، مشرف و کرزی

دیکتاتور پاکستان به تاریخ پیوست، امپراطور-مآب امریکای رفتنیست، سرنوشت کرزی چیست؟

به باور حامد کرزی کاری را که او سه ماه کم هفت سال قبل از امروز آغاز کرد تا هنوز تکمیل نگردیده است و بنابر همین دلیل او کاندید انتخابات آینده هم خواهد بود. اینکار ناتکمیل - به عقیده کرزی – "رسانیدن افغانستان به ترقی، رفاه و عمران است"

ظاهرا جهت دسترسی به همین هدف در چند سال گذشته حکومت آقای کرزی بیش از 20 میلیارد دالر را در امور بازسازی و انکشاف بمصرف رسانیده است (البته بودجه مسایل نظامی که جهت تحکیم حکومت کرزی از جانب ایالات متحده و متحدین اش بمصرف رسیده از مرز 600 میلیارد میگذرد). حکومت کرزی، علاوه بر کمکهای وسیع اقتصادی و نظامی، حمایت بی شایبه ی جهانی را هم با خود داشته است، چیزی که کمتر حکومتی در افغانستان از آن برخوردار بوده است

دست آوردهای کرزی گرانبهاترین خدماتی بوده اند که در درازنای تاریخ افغانستان ارایه گردیده اند. قانون اساسی، دو دور انتخابات، تشکیل اردوی ملی و ترمیم چند شاهراه از جمله بزرگترین موفقیتهای اداره کرزی محسوب میگردند (اگر چه حکومت برگشت 4 میلیون مهاجر افغان، برگشت چند میلیون متعلم به مکاتب و برگشت زنان به حیات اجتماعی را از جمله دست آوردهای خود محسوب مینماید، اما من فکر میکنم اینها روند واکنش مردم به تغییرات اجتماعی بوده اند که بدون کدام برنامه و کارکرد دولت تبارز یافته اند

علاوه بر مصرف بیشتر از 20 میلیارد دالر کمکهای جهانی، در چند سال گذشته هزاران تن، اعم از افغانها و خارجی ها، جهت تحفظ قدرت و حاکمیت آقای کرزی کشته شده اند

ارقام ارایه شده از طرف ملل متحد نشان میدهد که در هشت ماه گذشته بیشتر از 3 هزار نفر در کشور کشته شده اند، که حداقل 1200 تن آنها مردمان ملکی بوده اند. فقدان امنیت و مصونیت فزیکی در سرتاسر کشور بصورت روزافزون محسوس میگردد، به حدی که حتا ریس جمهور با داشتن صدها محافظ و مراقب نمیتواند از چهاردیوار ارگ بیرون برآید

مزید بر نبود امنیت فساد در ادارات دولتی به طاعونی مبدل گردیده است که خون مردم بیچاره را میمکد

از نظر سیاسی حکومت به گلوله ی باروتی میماند که هرآن امکان آن میرود تا از درون منفجر گردد. حکومت کرزی میان معاونین ریاست جمهوری، وزرا و سایر زورمندان به چند دسته ی متضاد تقسیم گردیده است که هر کدام بر خلاف دیگر بخاطر منافع گروهی، جبهه ی و سمتی خود عمل مینمایند

در بیرون از کشور ما درگیر جنگ سرد با پاکستان هستیم و با ایران و سایر همسایه ها هم روابط ما روزتاروز سردتر میشوند

بریتانیا که زمانی یکی از قویترین حامیان حکومت کرزی به حساب میرفت بعد از ناشی گری آقای کرزی در مورد انتصاب سیاستمدار انگلیس به سمت نماینده ی سرمنشی ملل متحد برای افغانستان در جبهه ی منتقدین حامد کرزی قرار گرفته است، و هرازگاهی به حمایت پاکستان علیه منافع افغانستان اتخاذ موقف مینماید

اما بدترین روزهای آقای کرزی شاید چند ماه بعد آغاز گردند

حیاتی ترین حامی و مدافع حامد کرزی ریس جمهور ایالات متحده امریکا، جورج دبلیو بوش، در حدود سه ماه بعد از قدرت کنار خواهد رفت و میان بارک اوباما و جان مکین – که هردو منتقد رهبری حامد کرزی میباشند – یکی زمام قدرت را بدست خواهد گرفت

بدون شک سیاست های جورج بوش در مبارزه علیه تروریزم بحث برانگیزترین مسایل در داخل امریکا بشمار میروند و توقع میرود هر حزبی که به کاخ سفید راه یابد روش های آقای بوش را بصورت همه جانبه مورد بازنگری قرار دهند

هفت سال جنگ بدون موفقیت علیه تروریزم ایالات متحده و متحدین اروپایی اشرا خسته، نگران و در حالت شکننده ی قرار داده است. امریکای ها فکر میکنند اسباب و متحدین محلی را که جهت سرکوب القاعده و طالبان بکار گرفته اند از کار افتاده، بی کفایت و نادرست بوده اند که باید عوض گردند.

پرویز مشرف، دیکتاتور نظامی پاکستان، اولین قربانی تغییرات در حال راه در واشنگتن بود که بدون سروصدا از قدرت کنار زده شد

با کنار رفتن جورج بوش ریس جمهور افغانستان، حامد کرزی، تنها و بدون حامی خواهد ماند

بعد از سقوط حکومت داکتر نجیب الله در سال 1992 برهان الدین ربانی جهت نگهداشت قدرت افغانستان را به قهقراء آنارشیزم و خانه جنگی فرو برد و بلاخره در دسامبر 2001 در یک استهزای سیاسی زمام را به حامد کرزی سپرد

سرگذشت آقای ربانی میتواند پند خوبی برای آقای کرزی باشد، بویژه اینکه شباهت های میان این دو مجاهد روزتا روز آشکارتر میگردد

ادامه ی افتضاح موجود که آقای کرزی آنرا بنام "وظیفهء ناتکمیل" خود مینامد نه به صلاح مردم بیچاره افغانستان است و نه به نفع آقای کرزی

آقای کرزی نمیتواند با لفاظی ها و چانه زنی ها شکست و ناکامی خود را توجیه نماید

قبول شکست و ناکامی تلخ است، اما اعتراف به آن باعث آرامش وجدان میگردد

{تمام}

On Karzai’s naïve foreign policy vision

In an exclusive and long-ranging interview with the TIME President Hamid Karzai has presented his utopian philosophy on Afghanistan’s relations with the outside world, and with Pakistan in particular.

Mr. Karzai shared with TIME Magazine his wishful thinking of Afghanistan and Pakistan interacting with each other as “Germany and France” both of whom, in Karzai’s view, maintain “the best strategic depth” between them.

But in Karzai’s words the Pakistani Inter-Service Intelligence (ISI) has been using Islamic extremism, Madrasas and disenfranchised and uneducated Pashtoon youths as “ammunitions in a political game” and as foreign policy instrument.

To end this vicious trend – which has been ongoing for about three decades – Mr. Karzai suggests “a proper [re]analysis of the Pakistani national interest”.

To sum up Karzai’s largely vague analyses the Pakistani intelligence and military establishments should overhaul their Afghan policy in light of European-like interdependence.

Such oblivious is Mr. Karzai that he ignores the basics of international relations and foreign policy which strictly forbid “wishful thinking and utopianism” and require states to think, decide and act realistically.

Sad to say Mr. Karzai is a naïve idealist in a hyper-realist region where realipolitik has been the guiding principle of neighborhood and regional interaction.

The very node of the problem which has engulfed our region in a worsening violence and anarchy, and which Mr. Karzai may consider petty, is the militarization of the region promoted and prompted by Mr. Karzai’s No. 1 backer: the USA.

Over the past several decades the US has pumped billions of dollars to build up Pakistani military and intelligence establishments and arm the country with the most deadly weaponry.

Even in the post-9/11 arrangements the USA has spent far more money on Pakistani military and intelligence institutions than on rebuilding and developing a war-torn Afghanistan, according to Ahmed Rashid’s Decent into Chaos.

The USA has also inked nuclear deal with Pakistan’s top rival India. To incite Pakistani military rulers the USA has provided F16 jets and other sophisticated weaponry to India.

In brief the USA has deliberately promoted the militarization of Pakistan-India relation and has propelled an atmosphere of fear, military build up and suspicion among regional payers.

On our west the Islamic Republic of Iran is building up its nuclear arsenal in a desperate effort to contain the USA and Israel.

Dear Mr. Karzai: at your threshold, in the region and beyond realist states are building up their military capacity, seeking nuclear weapons and are preparing for war, and not peace, very sadly. And given theses realistic – though bleak – circumstances what motivates you to dream about Afghanistan and Pakistan interacting with each other as Germany and France?

[ENDS]

What and who can stop Taliban’s re-entry to Kabul?

A glance into the BBC’s Alastair Leithead’s reportage of Wardak Province and the New York Times’ Carlotta Gall’s feature from Salar District reminded me of 27 September 1996 when Taliban fighters entered into Kabul city, lynched a former president and embarked a long era of violent demagogy.

Since 2002 Afghans and internationals alike have called the Taliban’s comeback to power all but possible.

We have put an enormous and unwavering confidence in the US and NATO military might that any Taliban’s desire to rule again on Kabul will be repelled promptly.

Until the invasion of Iraq in 2003 there was also a widespread condemnation of the Taliban’s draconian rules and alleged nexus with international terrorists.

Until late 2004 even foreigners like Mr. Leithead and Ms. Gall could easily travel all around Afghanistan to report how easily and quickly the powerful British and American armies had defeated their enemies.

However much has changed both for foreigners and Afghans in the war-racked country.

The insurgents are knocking at Kabul’s doors and the whole country has been plunged into virtual anarchism, and everyday scores of people, a majority of them civilians, are dying.

Experts such as Ahmed Rashid are blaming ineptitude Hamid Karzai in Kabul, hypocrite General Musharrad in Islamabad and short-minded neo-cons in Washington for the current Taliban crisis.

Indeed it is easy to blame anyone for anything he/she might have had done in regards to post-Taliban Afghanistan. Even Mr. Rashid can be blamed for keeping his valuable analysis so late only to make another bestseller Decent into Chaos. But what benefits will a blame game offer?

The rulers of Kabul (here I imply the international and national military, diplomatic and aid community based in Kabul) have clearly got the BBC’s and the New York Times’ warnings seriously as they have already turned the capital into a heavily fortified trench with major roads and footpaths barricaded by gigantic blast-resistant walls and rude gauds. Even a busy man like Barrack Obama knows that President Karzai and his international backers are trapped in bunkers in Kabul.

Mr. Leithead and Ms. Gall are fine reporters and have produced excellent journalistic pieces out of their brief visits outside Kabul.

Let me add to both reports an Afghan perspective: the Taliban are not going to run over Kabul in the near future.

Instead the insurgents want to create and expand an atmosphere of terror and fright in order to show off their might.

The Taliban were in control of Kabul in September 2001 when Mr. Karzai was staying in Quetta, Pakistan – ironically a place where Mullah Omar has reportedly resided since 2002 – but left the capital in October because they could not stand up and resist against only a few dozens of US forces. They are not willing and in fact cannot fight thousands of US forces that are currently based inside and outside the Afghan capital.

In late 2001 there was a firm determination in the West that the Taliban should be smashed and ousted from power. The desire was accomplished quickly. In 2008 however there is little interest among NATO member nations to protect an increasingly unpopular US stooge in Kabul.

The Taliban will peep into Kabul regularly only to remind Afghans that sooner or later they will return, and until then there is a message for them: Don’t support Karzai and internationals!

[ENDS]

د ملا څلورم واده

ملاعبدالحي پر ږيره لاس تير کړ او بيايې ګوتي تر زني لاندي کړې او اوږده په تک تور رنګ لړلې ږيره يي په څلورو برخو وويشل - د طالبانو په اصطلاح ږيره يي خلال کړه او سنت يي پر ځاې کړ.

“ دا لوي ملاصاب هم عجبه زوره ور فرمان ورکړي، کابل کې به ودونه نه کوۍ

ياره سخته مې يوه نوي واده ته زړه کيږي”

بيايې څنګ ته پيتاوي ته ناست ملاعبدالقيوم ته وکتل او وې ويل

“انډيواله سنت به پوره کوو! دا خو د نبي عليه صلاة و عليه سلام طريقت دې”

ملاعبدالقيوم چې د نصوارو د دبلي په هينداره کي ځانته کتل او کله نا کله به يي کوم اوږد بريت د کوچنې قيچي په مرسته پرې کوه، وويل

“ملاصاب تاخو دا څو مياشتي دمخه واده وکي! ”

بيا موسکې شو او زياته يې کړه

“ته څلورمه نکاح پوره کوې، موږ ته ګوره چې د اولي له ولوره نه خلاصيږو او ....”
ملاعبدالحي خبرې ته وروليد

“پرتا د خداې نده پيرزو، موږ خو مخلصه يوو – شاکره يوو ځوانه! تا خامخا ناشوکري کړې”

ملاقيوم قيچي چرمي پوښ ته واچوله او د نصوارو دبلې يي په ګوته وټکوه او د دبلې د سر د تاوولو پر مهال يي وپوښتل

“آښه ملاصاب کور والاوي چيري دي؟ ”

ملاعبدالحي په بې خونده لهجي ځواب ورکړ

“درې سره مي کلي کې کښېنولي، دا پنځمه مياشت ده چي کور ته نه يم ورغلي. ”

ملاعبدالحی ولاړ شو او پټو يې اوږې ته کړ

“ ولاړ شم اودس تازه کم، خداې ياد کوو ”

IS AFGHANISTAN AN OPEN-TO-ALL INTERNATIONAL MILITARY MISSION?

Who has actually invited Colombia, Slovenia and Georgia to send troops to Afghanistan?

KABUL, 10 August 2008 - The Afghan President Hamid Karzai was in Beijing to watch the openings of the Olympic Games on 7 August when Colombian President, Alvaro Uribe, announced his interest to send troops to Afghanistan to fight against Taliban insurgents and eradicate poppy fields. Mr. Karzai and his usual travel jamboree had only spent two days in Kabul to recuperate after visits to India and Sri Lanka before heading to China.

In addition to 26 NATO-member nations that have stationed thousands of soldiers and military personnel in Afghanistan some 14 non-NATO-member countries have also been engaged in military activities in the war-ravaged Afghanistan ostensibly to back the USA’s War on Terror.

Georgia – which proved to be unable to defend its own territory – and Slovenia – a country of 2 million people – have also said they will join the open-to-all international military mission in Afghanistan in 2008.

India has reportedly rejected Washington’s perpetual requests to send troops to Afghanistan.

Don’t mix the US-led Operation Enduring Freedom (OEF) and the NATO-led ISAF (this one is also led by the USA) with too many Gurkhas, South Africans and the citizens of other countries who have been working as “private mercenaries” for dozens of private security firms all over Afghanistan.

The NATO-ISAF, the US-led OEF and the private mercenaries that have established strong military presence in Afghanistan over the past seven years have distrinct mandates and thus responsible for different operations. However it is unclear exactly how many armed non-Afghans are operating in Afghanistan.

Mr. Karzai inked a “strategic partnership” with US President George W. Bush in 2005 which gives the US unlimited latitude for military, strategic and political involvement in Afghanistan. The NATO-ISAF mission is sanctioned by the UN Security Council. The private mercenaries are apparently operating according to the “free market” rationale and are ostensibly complying with “Afghan rules”.

Unsurprisingly President Karzai was (and probably is still) unaware of Colombia, Slovenia and Georgia’s readiness to send troops to his country.

Ironically when I asked a member of parliament in Kabul about Colombia’s willingness to send troops to Afghanistan he mistook the South American country with Sri Lankan capital Colombo and said: “We don’t need Sri Lankan soldiers”!!

While the Afghan President, the Afghan National Assembly and the Afghan people are unaware of countries like Colombia, Slovenia and Georgia that want to send troops to Afghanistan, for whatever legitimate purpose they may present, I wonder who actually authorizes their presence, under what mandate and by whom??? Should a national of any of the aforementioned countries commit a crime in Afghan territory and against an Afghan citizens what rules will apply and who will ensure the rule of law??

I am not presenting a classic definition of state sovereignty in case of Afghanistan. I just want to know whether post-9/11 international interventionalism has any legal, ethical or political boundaries which can apply to Afghanistan.

Is Afghanistan an open-to-all international military mission where all countries are most welcome and free to fight against “terrorists” and Taliban insurgents?

[ENDS]

آیا ارگ در باطلاق قومگرایی فرو میرود؟

مکثی بر کوته بینی قومی معاون دوم ریاست جمهوری


نوت: این نوشته ابتدا به روزنامه هشت صبح فرستاده شد تا همانند سایر مقالات نویسنده بچاپ برسد. اما هیت مسوول این روزنامه بدلیل آنکه "اختلافات فی مابین حاجی محمد محقق و کریم خلیلی بیشتر نگردد" از نشر آن ابا ورزید. روزنامه هشت صبح از طرف کمیسیون مستقل حقوق بشر تمویل میگردد.

24 July 2008

بیش و کم چهار سال قبل از امروز کریم خلیلی دوشادوش حامد کرزی و احمدضیا مسعود در پیشگاه مردم بر قرآن دست گذاشته سوگند یاد نمود که منافغ "ملی" را مقدمتر از هر نفع دیگر دانسته و تعهد نمود که به "افغانستان" خدمت خواهد کرد.

اما هفته ی گذشته آقای خلیلی نقاب "ملی" بودن را از چهره بر کشید و ظاهرا بخاطر منافع اجتماع بهسود اصل منافع "ملی" را زیر پا کرد.

بدون شک شماری از "کارشناسان سیاسی" وارد شده از بیرون کشور در کل وجود منافعی بنام "ملی" در افغانستان را با حساسیت رد مینمایند، چون به باور اینها (باوری که بیشتر دیکته شده است تا عقلانی) اصلا "ملتی" در افغانستان وجود ندارد تا صحبت از منافع آن نمود. جا ندارد در این نوشته درگیر این بحث شد و به تعاریف و مقوله های این و آن دست زد. به این اکتفا میکنیم که وقتی آقای خلیلی دست بالای قرآن به اعتلای منافع ملی سوگند یاد مینمود غالبا تعریفی از"منافع ملی" داشت و شاید بپای یک سلسله موهومات و ابهامات تعهد نمیکرد.

این سوگند خورده ی منافع ملی در چندین جلسات شورای وزیران به آن دلیل اشتراک نورزید که گویا شماری از مردم در یکی از ولسوالی های یکی از جمله 34 ولایت افغانستان با مشکلاتی برخورده بودند. به عقیده آقای خلیلی لازم نبود تا در شورای وزیران پیرامون مشکلات و رنج های مردم در بیشتر از 350 ولسوالی دیگر در سرتاسر کشور بحث کند و در اتخاذ تصامیم مشارکت نماید.

اینکه معاون دوم ریاست جمهوری در خفا چگونه و از چی راه های احساسات قومگرایی خود را فرونشانیده است برای همه گان آشکار نیست. اما آنچه واضحست انتقادات و سخن پردازی های علنی آقای خلیلی است که سیلی محکمی زد بر رخسار اعتماد میلیونها افغانی که همانند او قومیت را مقدمتر از هر ارزش دیگر نمیدانند.

کریم خلیلی در یک نشست مطبوعاتی اردو و پولیس ملی کشور را در حل معضل بهسود بباد انتقاد گرفته این دو نهاد ملی را متهم به اهمال، بی کفایتی و تبعیض نمود.

آقای خلیلی خوب آگاه است که صدها و شاید هزارها جوان هزاره در صفوف اردو و پولیس در حال نیرومند شدن افغانستان دوشاش و همانند جوانان سایر اقوام کشور مصدر خدمت به مردم کشور میباشند. خلیلی از این حقیقت هم مبرهن است که این دو نهاد امنیتی کشور با مصرف میلیون ها دالر کمک امریکا و جانفشانی هزاران اولاد این کشور در حال جلب اعتماد مردم به امنیت، دفاع و مصونیت "ملی" میباشند.

آیا برای آقای خلیلی مهم نیست که محض برای سلطه طلبی یک اجتماع بر دو نهاد مهم کشورش غیرمسولانه انتقاد کند؟ آیا برای معاون دوم ریاست جمهوری آزار دهنده نیست که به اردو و پولیسی توهین میکند که به شخص او به چشم یک رهبر ملی و فرا-قومی مینگرند؟ پرسش را بگونه ی دیگری مطح میسازم: آیا معاونت دوم ریاست جمهوری – و بدلیل آنکه آقای خلیلی هزاره است – منصبی برای حفظ و توسعه ی منافع قوم هزاره است؟ اگر جواب مثبت باشد پس ریس جمهور کرزی هم باید منافع مردم کندهار را مقدمتر از منافع تمام کشور قرار داده و برای توسعه آن علنا اقدام ورزد. و این سلسله بلااستثنا در تمام دولت عملی گردد قسمیکه وزیر تاجیک به تاجیکان کار کند و پشتون به پشتونها.

آقای خلیلی از جایگاه معاون دوم ریاست جمهوری پیرو منطق و روش حاجی محمد محقق بوده است، شخصی که حیات و موقف سیاسی اش طفیل روش های قومگرایی افراطی بوده است و گذشته بحث برانگیزی داشته است.
انتقاد از آقای محقق - با توجه به ویژه گی شخصیت، افکار و گذشته اش - موجه نباشد و نه هم از او میتوان توقع کرد که کوته بینی قومی اشرا کنار بگذارد. اما آقای خلیلی قانونا ملزم به "ملی گرایی" است و نه تنها اینکه باید بر سوگند اش وفادار بماند بلکه از عملکردهایش نزد قاطبه ی مردم افغانستان مسوول است.

آقای خلیلی مسوول تطبیق قانون اساسی افغانستان است که صریحا قومگرایی و هرگونه تبعیض را نفی میکند. تخلف و سرپیچی عمدی از این مکلفیت مویدات قانونی با خود دارد که موقف رسمی ایشان به آن بستگی دارد. اگر آقای خلیلی میخواهد تنها برای توسعه حقوق و منافع اجتماع بهسود عمل نماید، ابتدا باید از سمت معاونت ریاست جمهوری کنار رود و بعد از جایگاه فردی وارد عمل گردد

[تمام]

Me and My Country

Bismillah ......