پایان درامه ی بوش، مشرف و کرزی

دیکتاتور پاکستان به تاریخ پیوست، امپراطور-مآب امریکای رفتنیست، سرنوشت کرزی چیست؟

به باور حامد کرزی کاری را که او سه ماه کم هفت سال قبل از امروز آغاز کرد تا هنوز تکمیل نگردیده است و بنابر همین دلیل او کاندید انتخابات آینده هم خواهد بود. اینکار ناتکمیل - به عقیده کرزی – "رسانیدن افغانستان به ترقی، رفاه و عمران است"

ظاهرا جهت دسترسی به همین هدف در چند سال گذشته حکومت آقای کرزی بیش از 20 میلیارد دالر را در امور بازسازی و انکشاف بمصرف رسانیده است (البته بودجه مسایل نظامی که جهت تحکیم حکومت کرزی از جانب ایالات متحده و متحدین اش بمصرف رسیده از مرز 600 میلیارد میگذرد). حکومت کرزی، علاوه بر کمکهای وسیع اقتصادی و نظامی، حمایت بی شایبه ی جهانی را هم با خود داشته است، چیزی که کمتر حکومتی در افغانستان از آن برخوردار بوده است

دست آوردهای کرزی گرانبهاترین خدماتی بوده اند که در درازنای تاریخ افغانستان ارایه گردیده اند. قانون اساسی، دو دور انتخابات، تشکیل اردوی ملی و ترمیم چند شاهراه از جمله بزرگترین موفقیتهای اداره کرزی محسوب میگردند (اگر چه حکومت برگشت 4 میلیون مهاجر افغان، برگشت چند میلیون متعلم به مکاتب و برگشت زنان به حیات اجتماعی را از جمله دست آوردهای خود محسوب مینماید، اما من فکر میکنم اینها روند واکنش مردم به تغییرات اجتماعی بوده اند که بدون کدام برنامه و کارکرد دولت تبارز یافته اند

علاوه بر مصرف بیشتر از 20 میلیارد دالر کمکهای جهانی، در چند سال گذشته هزاران تن، اعم از افغانها و خارجی ها، جهت تحفظ قدرت و حاکمیت آقای کرزی کشته شده اند

ارقام ارایه شده از طرف ملل متحد نشان میدهد که در هشت ماه گذشته بیشتر از 3 هزار نفر در کشور کشته شده اند، که حداقل 1200 تن آنها مردمان ملکی بوده اند. فقدان امنیت و مصونیت فزیکی در سرتاسر کشور بصورت روزافزون محسوس میگردد، به حدی که حتا ریس جمهور با داشتن صدها محافظ و مراقب نمیتواند از چهاردیوار ارگ بیرون برآید

مزید بر نبود امنیت فساد در ادارات دولتی به طاعونی مبدل گردیده است که خون مردم بیچاره را میمکد

از نظر سیاسی حکومت به گلوله ی باروتی میماند که هرآن امکان آن میرود تا از درون منفجر گردد. حکومت کرزی میان معاونین ریاست جمهوری، وزرا و سایر زورمندان به چند دسته ی متضاد تقسیم گردیده است که هر کدام بر خلاف دیگر بخاطر منافع گروهی، جبهه ی و سمتی خود عمل مینمایند

در بیرون از کشور ما درگیر جنگ سرد با پاکستان هستیم و با ایران و سایر همسایه ها هم روابط ما روزتاروز سردتر میشوند

بریتانیا که زمانی یکی از قویترین حامیان حکومت کرزی به حساب میرفت بعد از ناشی گری آقای کرزی در مورد انتصاب سیاستمدار انگلیس به سمت نماینده ی سرمنشی ملل متحد برای افغانستان در جبهه ی منتقدین حامد کرزی قرار گرفته است، و هرازگاهی به حمایت پاکستان علیه منافع افغانستان اتخاذ موقف مینماید

اما بدترین روزهای آقای کرزی شاید چند ماه بعد آغاز گردند

حیاتی ترین حامی و مدافع حامد کرزی ریس جمهور ایالات متحده امریکا، جورج دبلیو بوش، در حدود سه ماه بعد از قدرت کنار خواهد رفت و میان بارک اوباما و جان مکین – که هردو منتقد رهبری حامد کرزی میباشند – یکی زمام قدرت را بدست خواهد گرفت

بدون شک سیاست های جورج بوش در مبارزه علیه تروریزم بحث برانگیزترین مسایل در داخل امریکا بشمار میروند و توقع میرود هر حزبی که به کاخ سفید راه یابد روش های آقای بوش را بصورت همه جانبه مورد بازنگری قرار دهند

هفت سال جنگ بدون موفقیت علیه تروریزم ایالات متحده و متحدین اروپایی اشرا خسته، نگران و در حالت شکننده ی قرار داده است. امریکای ها فکر میکنند اسباب و متحدین محلی را که جهت سرکوب القاعده و طالبان بکار گرفته اند از کار افتاده، بی کفایت و نادرست بوده اند که باید عوض گردند.

پرویز مشرف، دیکتاتور نظامی پاکستان، اولین قربانی تغییرات در حال راه در واشنگتن بود که بدون سروصدا از قدرت کنار زده شد

با کنار رفتن جورج بوش ریس جمهور افغانستان، حامد کرزی، تنها و بدون حامی خواهد ماند

بعد از سقوط حکومت داکتر نجیب الله در سال 1992 برهان الدین ربانی جهت نگهداشت قدرت افغانستان را به قهقراء آنارشیزم و خانه جنگی فرو برد و بلاخره در دسامبر 2001 در یک استهزای سیاسی زمام را به حامد کرزی سپرد

سرگذشت آقای ربانی میتواند پند خوبی برای آقای کرزی باشد، بویژه اینکه شباهت های میان این دو مجاهد روزتا روز آشکارتر میگردد

ادامه ی افتضاح موجود که آقای کرزی آنرا بنام "وظیفهء ناتکمیل" خود مینامد نه به صلاح مردم بیچاره افغانستان است و نه به نفع آقای کرزی

آقای کرزی نمیتواند با لفاظی ها و چانه زنی ها شکست و ناکامی خود را توجیه نماید

قبول شکست و ناکامی تلخ است، اما اعتراف به آن باعث آرامش وجدان میگردد

{تمام}

On Karzai’s naïve foreign policy vision

In an exclusive and long-ranging interview with the TIME President Hamid Karzai has presented his utopian philosophy on Afghanistan’s relations with the outside world, and with Pakistan in particular.

Mr. Karzai shared with TIME Magazine his wishful thinking of Afghanistan and Pakistan interacting with each other as “Germany and France” both of whom, in Karzai’s view, maintain “the best strategic depth” between them.

But in Karzai’s words the Pakistani Inter-Service Intelligence (ISI) has been using Islamic extremism, Madrasas and disenfranchised and uneducated Pashtoon youths as “ammunitions in a political game” and as foreign policy instrument.

To end this vicious trend – which has been ongoing for about three decades – Mr. Karzai suggests “a proper [re]analysis of the Pakistani national interest”.

To sum up Karzai’s largely vague analyses the Pakistani intelligence and military establishments should overhaul their Afghan policy in light of European-like interdependence.

Such oblivious is Mr. Karzai that he ignores the basics of international relations and foreign policy which strictly forbid “wishful thinking and utopianism” and require states to think, decide and act realistically.

Sad to say Mr. Karzai is a naïve idealist in a hyper-realist region where realipolitik has been the guiding principle of neighborhood and regional interaction.

The very node of the problem which has engulfed our region in a worsening violence and anarchy, and which Mr. Karzai may consider petty, is the militarization of the region promoted and prompted by Mr. Karzai’s No. 1 backer: the USA.

Over the past several decades the US has pumped billions of dollars to build up Pakistani military and intelligence establishments and arm the country with the most deadly weaponry.

Even in the post-9/11 arrangements the USA has spent far more money on Pakistani military and intelligence institutions than on rebuilding and developing a war-torn Afghanistan, according to Ahmed Rashid’s Decent into Chaos.

The USA has also inked nuclear deal with Pakistan’s top rival India. To incite Pakistani military rulers the USA has provided F16 jets and other sophisticated weaponry to India.

In brief the USA has deliberately promoted the militarization of Pakistan-India relation and has propelled an atmosphere of fear, military build up and suspicion among regional payers.

On our west the Islamic Republic of Iran is building up its nuclear arsenal in a desperate effort to contain the USA and Israel.

Dear Mr. Karzai: at your threshold, in the region and beyond realist states are building up their military capacity, seeking nuclear weapons and are preparing for war, and not peace, very sadly. And given theses realistic – though bleak – circumstances what motivates you to dream about Afghanistan and Pakistan interacting with each other as Germany and France?

[ENDS]

What and who can stop Taliban’s re-entry to Kabul?

A glance into the BBC’s Alastair Leithead’s reportage of Wardak Province and the New York Times’ Carlotta Gall’s feature from Salar District reminded me of 27 September 1996 when Taliban fighters entered into Kabul city, lynched a former president and embarked a long era of violent demagogy.

Since 2002 Afghans and internationals alike have called the Taliban’s comeback to power all but possible.

We have put an enormous and unwavering confidence in the US and NATO military might that any Taliban’s desire to rule again on Kabul will be repelled promptly.

Until the invasion of Iraq in 2003 there was also a widespread condemnation of the Taliban’s draconian rules and alleged nexus with international terrorists.

Until late 2004 even foreigners like Mr. Leithead and Ms. Gall could easily travel all around Afghanistan to report how easily and quickly the powerful British and American armies had defeated their enemies.

However much has changed both for foreigners and Afghans in the war-racked country.

The insurgents are knocking at Kabul’s doors and the whole country has been plunged into virtual anarchism, and everyday scores of people, a majority of them civilians, are dying.

Experts such as Ahmed Rashid are blaming ineptitude Hamid Karzai in Kabul, hypocrite General Musharrad in Islamabad and short-minded neo-cons in Washington for the current Taliban crisis.

Indeed it is easy to blame anyone for anything he/she might have had done in regards to post-Taliban Afghanistan. Even Mr. Rashid can be blamed for keeping his valuable analysis so late only to make another bestseller Decent into Chaos. But what benefits will a blame game offer?

The rulers of Kabul (here I imply the international and national military, diplomatic and aid community based in Kabul) have clearly got the BBC’s and the New York Times’ warnings seriously as they have already turned the capital into a heavily fortified trench with major roads and footpaths barricaded by gigantic blast-resistant walls and rude gauds. Even a busy man like Barrack Obama knows that President Karzai and his international backers are trapped in bunkers in Kabul.

Mr. Leithead and Ms. Gall are fine reporters and have produced excellent journalistic pieces out of their brief visits outside Kabul.

Let me add to both reports an Afghan perspective: the Taliban are not going to run over Kabul in the near future.

Instead the insurgents want to create and expand an atmosphere of terror and fright in order to show off their might.

The Taliban were in control of Kabul in September 2001 when Mr. Karzai was staying in Quetta, Pakistan – ironically a place where Mullah Omar has reportedly resided since 2002 – but left the capital in October because they could not stand up and resist against only a few dozens of US forces. They are not willing and in fact cannot fight thousands of US forces that are currently based inside and outside the Afghan capital.

In late 2001 there was a firm determination in the West that the Taliban should be smashed and ousted from power. The desire was accomplished quickly. In 2008 however there is little interest among NATO member nations to protect an increasingly unpopular US stooge in Kabul.

The Taliban will peep into Kabul regularly only to remind Afghans that sooner or later they will return, and until then there is a message for them: Don’t support Karzai and internationals!

[ENDS]

د ملا څلورم واده

ملاعبدالحي پر ږيره لاس تير کړ او بيايې ګوتي تر زني لاندي کړې او اوږده په تک تور رنګ لړلې ږيره يي په څلورو برخو وويشل - د طالبانو په اصطلاح ږيره يي خلال کړه او سنت يي پر ځاې کړ.

“ دا لوي ملاصاب هم عجبه زوره ور فرمان ورکړي، کابل کې به ودونه نه کوۍ

ياره سخته مې يوه نوي واده ته زړه کيږي”

بيايې څنګ ته پيتاوي ته ناست ملاعبدالقيوم ته وکتل او وې ويل

“انډيواله سنت به پوره کوو! دا خو د نبي عليه صلاة و عليه سلام طريقت دې”

ملاعبدالقيوم چې د نصوارو د دبلي په هينداره کي ځانته کتل او کله نا کله به يي کوم اوږد بريت د کوچنې قيچي په مرسته پرې کوه، وويل

“ملاصاب تاخو دا څو مياشتي دمخه واده وکي! ”

بيا موسکې شو او زياته يې کړه

“ته څلورمه نکاح پوره کوې، موږ ته ګوره چې د اولي له ولوره نه خلاصيږو او ....”
ملاعبدالحي خبرې ته وروليد

“پرتا د خداې نده پيرزو، موږ خو مخلصه يوو – شاکره يوو ځوانه! تا خامخا ناشوکري کړې”

ملاقيوم قيچي چرمي پوښ ته واچوله او د نصوارو دبلې يي په ګوته وټکوه او د دبلې د سر د تاوولو پر مهال يي وپوښتل

“آښه ملاصاب کور والاوي چيري دي؟ ”

ملاعبدالحي په بې خونده لهجي ځواب ورکړ

“درې سره مي کلي کې کښېنولي، دا پنځمه مياشت ده چي کور ته نه يم ورغلي. ”

ملاعبدالحی ولاړ شو او پټو يې اوږې ته کړ

“ ولاړ شم اودس تازه کم، خداې ياد کوو ”

IS AFGHANISTAN AN OPEN-TO-ALL INTERNATIONAL MILITARY MISSION?

Who has actually invited Colombia, Slovenia and Georgia to send troops to Afghanistan?

KABUL, 10 August 2008 - The Afghan President Hamid Karzai was in Beijing to watch the openings of the Olympic Games on 7 August when Colombian President, Alvaro Uribe, announced his interest to send troops to Afghanistan to fight against Taliban insurgents and eradicate poppy fields. Mr. Karzai and his usual travel jamboree had only spent two days in Kabul to recuperate after visits to India and Sri Lanka before heading to China.

In addition to 26 NATO-member nations that have stationed thousands of soldiers and military personnel in Afghanistan some 14 non-NATO-member countries have also been engaged in military activities in the war-ravaged Afghanistan ostensibly to back the USA’s War on Terror.

Georgia – which proved to be unable to defend its own territory – and Slovenia – a country of 2 million people – have also said they will join the open-to-all international military mission in Afghanistan in 2008.

India has reportedly rejected Washington’s perpetual requests to send troops to Afghanistan.

Don’t mix the US-led Operation Enduring Freedom (OEF) and the NATO-led ISAF (this one is also led by the USA) with too many Gurkhas, South Africans and the citizens of other countries who have been working as “private mercenaries” for dozens of private security firms all over Afghanistan.

The NATO-ISAF, the US-led OEF and the private mercenaries that have established strong military presence in Afghanistan over the past seven years have distrinct mandates and thus responsible for different operations. However it is unclear exactly how many armed non-Afghans are operating in Afghanistan.

Mr. Karzai inked a “strategic partnership” with US President George W. Bush in 2005 which gives the US unlimited latitude for military, strategic and political involvement in Afghanistan. The NATO-ISAF mission is sanctioned by the UN Security Council. The private mercenaries are apparently operating according to the “free market” rationale and are ostensibly complying with “Afghan rules”.

Unsurprisingly President Karzai was (and probably is still) unaware of Colombia, Slovenia and Georgia’s readiness to send troops to his country.

Ironically when I asked a member of parliament in Kabul about Colombia’s willingness to send troops to Afghanistan he mistook the South American country with Sri Lankan capital Colombo and said: “We don’t need Sri Lankan soldiers”!!

While the Afghan President, the Afghan National Assembly and the Afghan people are unaware of countries like Colombia, Slovenia and Georgia that want to send troops to Afghanistan, for whatever legitimate purpose they may present, I wonder who actually authorizes their presence, under what mandate and by whom??? Should a national of any of the aforementioned countries commit a crime in Afghan territory and against an Afghan citizens what rules will apply and who will ensure the rule of law??

I am not presenting a classic definition of state sovereignty in case of Afghanistan. I just want to know whether post-9/11 international interventionalism has any legal, ethical or political boundaries which can apply to Afghanistan.

Is Afghanistan an open-to-all international military mission where all countries are most welcome and free to fight against “terrorists” and Taliban insurgents?

[ENDS]

آیا ارگ در باطلاق قومگرایی فرو میرود؟

مکثی بر کوته بینی قومی معاون دوم ریاست جمهوری


نوت: این نوشته ابتدا به روزنامه هشت صبح فرستاده شد تا همانند سایر مقالات نویسنده بچاپ برسد. اما هیت مسوول این روزنامه بدلیل آنکه "اختلافات فی مابین حاجی محمد محقق و کریم خلیلی بیشتر نگردد" از نشر آن ابا ورزید. روزنامه هشت صبح از طرف کمیسیون مستقل حقوق بشر تمویل میگردد.

24 July 2008

بیش و کم چهار سال قبل از امروز کریم خلیلی دوشادوش حامد کرزی و احمدضیا مسعود در پیشگاه مردم بر قرآن دست گذاشته سوگند یاد نمود که منافغ "ملی" را مقدمتر از هر نفع دیگر دانسته و تعهد نمود که به "افغانستان" خدمت خواهد کرد.

اما هفته ی گذشته آقای خلیلی نقاب "ملی" بودن را از چهره بر کشید و ظاهرا بخاطر منافع اجتماع بهسود اصل منافع "ملی" را زیر پا کرد.

بدون شک شماری از "کارشناسان سیاسی" وارد شده از بیرون کشور در کل وجود منافعی بنام "ملی" در افغانستان را با حساسیت رد مینمایند، چون به باور اینها (باوری که بیشتر دیکته شده است تا عقلانی) اصلا "ملتی" در افغانستان وجود ندارد تا صحبت از منافع آن نمود. جا ندارد در این نوشته درگیر این بحث شد و به تعاریف و مقوله های این و آن دست زد. به این اکتفا میکنیم که وقتی آقای خلیلی دست بالای قرآن به اعتلای منافع ملی سوگند یاد مینمود غالبا تعریفی از"منافع ملی" داشت و شاید بپای یک سلسله موهومات و ابهامات تعهد نمیکرد.

این سوگند خورده ی منافع ملی در چندین جلسات شورای وزیران به آن دلیل اشتراک نورزید که گویا شماری از مردم در یکی از ولسوالی های یکی از جمله 34 ولایت افغانستان با مشکلاتی برخورده بودند. به عقیده آقای خلیلی لازم نبود تا در شورای وزیران پیرامون مشکلات و رنج های مردم در بیشتر از 350 ولسوالی دیگر در سرتاسر کشور بحث کند و در اتخاذ تصامیم مشارکت نماید.

اینکه معاون دوم ریاست جمهوری در خفا چگونه و از چی راه های احساسات قومگرایی خود را فرونشانیده است برای همه گان آشکار نیست. اما آنچه واضحست انتقادات و سخن پردازی های علنی آقای خلیلی است که سیلی محکمی زد بر رخسار اعتماد میلیونها افغانی که همانند او قومیت را مقدمتر از هر ارزش دیگر نمیدانند.

کریم خلیلی در یک نشست مطبوعاتی اردو و پولیس ملی کشور را در حل معضل بهسود بباد انتقاد گرفته این دو نهاد ملی را متهم به اهمال، بی کفایتی و تبعیض نمود.

آقای خلیلی خوب آگاه است که صدها و شاید هزارها جوان هزاره در صفوف اردو و پولیس در حال نیرومند شدن افغانستان دوشاش و همانند جوانان سایر اقوام کشور مصدر خدمت به مردم کشور میباشند. خلیلی از این حقیقت هم مبرهن است که این دو نهاد امنیتی کشور با مصرف میلیون ها دالر کمک امریکا و جانفشانی هزاران اولاد این کشور در حال جلب اعتماد مردم به امنیت، دفاع و مصونیت "ملی" میباشند.

آیا برای آقای خلیلی مهم نیست که محض برای سلطه طلبی یک اجتماع بر دو نهاد مهم کشورش غیرمسولانه انتقاد کند؟ آیا برای معاون دوم ریاست جمهوری آزار دهنده نیست که به اردو و پولیسی توهین میکند که به شخص او به چشم یک رهبر ملی و فرا-قومی مینگرند؟ پرسش را بگونه ی دیگری مطح میسازم: آیا معاونت دوم ریاست جمهوری – و بدلیل آنکه آقای خلیلی هزاره است – منصبی برای حفظ و توسعه ی منافع قوم هزاره است؟ اگر جواب مثبت باشد پس ریس جمهور کرزی هم باید منافع مردم کندهار را مقدمتر از منافع تمام کشور قرار داده و برای توسعه آن علنا اقدام ورزد. و این سلسله بلااستثنا در تمام دولت عملی گردد قسمیکه وزیر تاجیک به تاجیکان کار کند و پشتون به پشتونها.

آقای خلیلی از جایگاه معاون دوم ریاست جمهوری پیرو منطق و روش حاجی محمد محقق بوده است، شخصی که حیات و موقف سیاسی اش طفیل روش های قومگرایی افراطی بوده است و گذشته بحث برانگیزی داشته است.
انتقاد از آقای محقق - با توجه به ویژه گی شخصیت، افکار و گذشته اش - موجه نباشد و نه هم از او میتوان توقع کرد که کوته بینی قومی اشرا کنار بگذارد. اما آقای خلیلی قانونا ملزم به "ملی گرایی" است و نه تنها اینکه باید بر سوگند اش وفادار بماند بلکه از عملکردهایش نزد قاطبه ی مردم افغانستان مسوول است.

آقای خلیلی مسوول تطبیق قانون اساسی افغانستان است که صریحا قومگرایی و هرگونه تبعیض را نفی میکند. تخلف و سرپیچی عمدی از این مکلفیت مویدات قانونی با خود دارد که موقف رسمی ایشان به آن بستگی دارد. اگر آقای خلیلی میخواهد تنها برای توسعه حقوق و منافع اجتماع بهسود عمل نماید، ابتدا باید از سمت معاونت ریاست جمهوری کنار رود و بعد از جایگاه فردی وارد عمل گردد

[تمام]

Me and My Country

Bismillah ......