با کرزی بودن نتوان، بی کرزی بودن نتوان

اگر چه رهبران کشورهای غربی اعلامیه کمیسیون انتخابات افغانستان مبنی بر انتصاب حامد کرزی بحیث ریس را با شتاب و عجولانه گی استقبال نمودند و آنرا یگانه حل معقول افتضاح انتخابات ریاست جمهوری نامیدند، بآنهم نگرانی ها در مورد فساد اداری، رهبری ضعیف و سوء مدیریت در حکومت آقای کرزی در رسانه های غرب بازتاب وسیعی داشته است

دموکراتان حاکم در کاخ سفید آقای کرزی را یک میراث ناکارا و فاسد ریس جمهور اسبق ایالات متحد امریکا، جورج بوش، میشمارند. آقای کرزی که زمانی در یکسال چندین بار در ضیافتهای کاخ سفید حضور میافت بعد از بقدرت رسیدن بارک اوباما یگانه چیزی را کز واشنگتن پیهم دریافت نموده است توبیخ، انتقاد و تهدید بوده است. برعکس انتخابات 2005 که در آن سفیر وقت امریکا در کابل، زلمی خلیلزاد، و موسسهء بنیاد آسیا بخاطر موفقیت آقای کرزی از دیپلماسی "دالر و ارعاب" وسیعا کار گرفتند در انتخابات امسال واشنگتن همواره بر عدم جانبداری خود تاکید ورزید تا حدی که دیدار سفیر کنونی امریکا با شماری از کاندیدان ارگ را به واکنش تند واداشت. آقای کرزی وقتی تصمیم تقلب در انتخابات را گرفت که اطمینان حاصل نمود واشنگتن باز برایش موفقیت را نخواهد خرید

لندن هم از آقای کرزی دل خوشی ندارد. کشمکش های ستراتیژیک در هلمند عامل اساسی بدگمانی ها میان انگلیسی ها و ارگ کابل بوده است. گمانه های وجود دارد که ادارات استخباراتی انگلیس بخاطر مصوونیت سربازان انگلیس با قومندانان طالب در کویته و هلمند مذاکرات سری انجام میدهند که دولت افغانستان از جزییات آن هیچ آگاهی ندارد. ارگ اینگونه مذاکرات را نقض حق حاکمیت افغانستان تلقی مینماید اما لندن بخود حق میدهد تا بخاطر حفظ منافع و جان سربازانش با طالبان گفتگو و مصالحه نماید

لندن و واشنگتن هر دو از تمدید زعامت حامدکرزی قلبا راضی نیستند چون فکر میکنند که پنجسال آینده هم تکرار ناکارایی های هشت سال گذشته خواهد بود. قبل از انتخابات وقتی از یکطرف شایعات پیرامون نزدیکی اشرف غنی احمدزی با شرکت های روابط عامهء دموکرات ها در واشنگتن ایجاد گردید و از جانبی دیگر اوباما سلسلهء ملاقات های تلفونی هفته وار کاخ سفید و ارگ را بطور یکجانبه فسخ نمود، ریس جمهور کرزی بسوی فدراتیف روسیه شتافت و در یک سخنرانی در ولسی جرگه تهدید نمود که اگر غرب وی را طرد نماید او تحت حمایت مسکو قرار خواهد گرفت. کرزی همچنان تلاش ورزیده است تا در پاسخ به انتقادات گسترده در مورد برادانش، فساد اداری و سوء مدیریتش کشورها و سازمانهای کمک دهنده را متهم به فساد نماید. جالب اینکه در یک مصاحبه با شبکهء PBS آقای کرزی گفت چون غرب او را مجبور نمود تا حکم آزادی پرویزکامبخش را امضا نمود او هم سه قاچاقبر مواد مخدر را از زندان رها ساخت: قانون شکنی یک بر یک

حالا صرفنظر از ملاحظات مشروعیت و عدم آن، بنابر مصلحت های سنتی افغانستان، آقای کرزی مجددا ریس جمهور اعلان گردیده است و غرب چارهء جز کار با وی را ندارد. زمزمهء "باتو بودن نتوان، بی تو بودن نتوان" در مورد وضعیت آقای کرزی و حامیان غربی اش صدق میکند

اما این ناچاری تماما بسود آقای کرزی نیست. کرزی بدون حمایت غرب نمیتواند حیات سیاسی حکومت اشرا ادامه دهد. واقعبینی و عملگرایی دو جز لاینفک سیاست خارجی ایالات متحده بوده است و روی همین دو اصل بوده که استدلال "او اگر حرامزاده است اما حرامزادهء ماست" مورد قبول سیاسیون واشنگتن بوده است

سخنرانی ترجمه شده؟

نطقی را که آقای کرزی بعد از اجرا مراسم تحلیف قرات نمود مملو از سکتگی های خوانشی و اغلاط مفهومی بود و این در بخش پشتو سخنرانی بیشتر قابل درک بود. آقای کرزی بویژه جملاتی که در مورد فساد اداری، نقش اییتلاف ناتو و گفتگو با مخالفین حکومت بودند را از روی کاغذ میخواند. گرامر، طرز نوشتار و ترتیب کلمات بکار رفته در این جملات بیشتر ترجمه شده از یک متن انگلیسی بودند تا تراوش یافته از افکار آقای کرزی و سخنرانی نویسان ارگ

یکی از خبرنگارانی که در معیت وزیرخارجهء امریکا، هیلاری کلینتون، به کابل آمده بود پوسخندانه بمن گفت که متن سخنرانی آقای کرزی را امریکای ها تهیه نموده بودند و حتا خانم کلینتون از قبل جزییات آنرا ملاحظه نموده بود. اگر چه سخنرانی آقای کرزی برای افغانها جذابیت و پیام خاصی نداشت، اما مورد استقبال گرم وزیر خارجه امریکا قرار گرفت

نوشتن سخنرانی آقای کرزی توسط امریکای ها، اگر واقعا درست باشد، شاید کدام امر خارق العادهء نباشد، اما عمل به تعهدات و وعده های داده شده چالش های بزرگی بوده اند که حکومت افغانستان از هشت سال گذشته در حل آن عاجز بوده است. دیده شود آنگونه که امریکای ها در تهیهء متن سخنرانی آقای کرزی را یاری رسانیدند در تحقق وعده های کاهش فساد، حکومتداری بهتر و رهبریت کارا هم او را راهنمایی خواهند کرد؟

Where Mr. Karzai should begin the clean up

While congratulating his appointment as the President of Afghanistan by the Elections Commission world leaders have unanimously called on Hamid Karzai to curb corruption and warlordism in his new administration. Some have rightly argued that the future of post-Taliban Afghanistan and Mr. Karzai hinges on the kind of government he will make and the kind of governance his officials will deliver in the country.

As time for his re-inauguration approaches Mr. Karzai has been increasingly called upon from inside and outside Afghanistan to sack inefficient and corrupt ministers and bring in new and competent figures into his cabinet.

Easy it is to demand uncorrupt and talented individuals to run Afghanistan’s predatory ministries and deliver swift, efficient and reliable services but extremely difficult it will be to find such individuals in Mr. Karzai’s notorious entourage.

In February 2007 when in a newspaper article I warned President Karzai about a dangerous mafia which had dominated his Arg and his decision-making environment, his immediate aides distortedly presented the newspaper to him as a proof of my personal vendetta against the President. By then the President had offered me a job in his office but some of the President’s senior staff – who had and still have a powerful network in the Arg – opposed me.

The power and influence of those aiding Mr. Karzai in the day-to-day presidency and decision-making has not been fully recognized widely. His Chief of Staff, National Security Advisor and a plethora of senior advisors and aides wield tremendous influence on Mr. Karzai’s decisions and his vision and outlook about domestic and international issues. Mr. Karzai has broken numerous personal promises and has drastically altered his position on many occasions because of the gossiping and misinformation he receives from his influential aides and senior staffers.

Historically the President/King’s court, the Arg, has been the ultimate source of hope for the Afghan people. When people face problems in the ministries in Kabul or in government departments in the provinces they knock the President’s door and expect justice and support.

However, over the past several years the distance and misunderstanding between the ordinary people and the Presidential Arg has increasingly expanded. Often only delegates that have links with the President’s senior staffers find their way to meet Mr. Karzai, and too often the President signs on petitions which are filtered in the Arg’s manipulated and corrupted administrative procedures.

Lacking a strong intellectual capacity and leadership experience Mr. Karzai has easily been manipulated by a group of inner officials who ostensibly serve the President but in reality maintain illicit personal, ideological and tribal gains.

As the Afghan people and the international community press Mr. Karzai to uproot corruption, sack incompetent officials, weaken warlords and improve governance there are strong risks he would let down all if he continues to be surrounded by the old circles in the Arg.

The clean up and a new beginning must start from the President’s office and must vigorously entail his close aides, advisers and staffers.

An immensely transparent and strategic vetting process should be set up through which the President could choose his immediate staff and advisers. The international community’s representatives in Kabul must also provide support in due process and make sure the President is served by the right caliber of individuals.

Unless the Arg is purged from the mafia the next Afghan government will be no better than what has already been experienced and Mr. Karzai will only promise again and fail again to deliver in deeds.

قبیلویت که قانونیت

د ټاكنو د كميسيون لخوا د حامد کرزی تر بيا ټاكل كيدو وروسته دوه ډول بحثونه په رسنيو او ټولنه كې اوريدل كيږي. يو شمير د ښاغلي كرزي د بياټاكنې ملاتړ پدې استدلال كوي چي ګواكي د ټاكنو د كميسيون پريكړه سمه او قانوني وه او لدې پرته د حل بله لاره نه وه. نور بيا د ښاغلي كرزي بياټاكنه غيرقانوني، حكومت يي نامشروع او د منتخبه ولسواكۍ پايله بولي.

په خصوصي او آزادو بحثونو كي بيا خبره د ( تاجك) او (پښتون) كيږي او همدغه قومي هويت د بحث كوونكو د استدلال او خبرو اساس جوړوي. د بيلګي په توګه ډيرو پښتنو، آن روڼ اندو، ماته ويلي چي د ټاكنو د كميسيون پريكړه دوي ته لدې كبله د منلو وړ ده چي (پښتون كرزي) پكښي ګټونكي دي. ګڼو نورو بيا راته ويلي چي د ټاكنو د كميسيون پريكړه يي لدي كبله نده خوښه چي د (پنجشيري عبداله) په زيان وه.

څرګنده خبره ده چي ډيرى شننونكي او څيړونكي د ځاني ګټو او قومي اړيكو پر بنسټ سياسي دريځ نيسي او بيا د نورو د خطاايستلو او يا لږ تر لږه په نورو د منلو په موخه يي د خپل خوښې قانوني او عقلاني تعريف وركوي.

دغو دوو حاكمو ډلو ته په كورنيو او نړيوالو رسنيو كي دومره ډير ځاي وركړل شوي چي له دوۍ دواړو جلاتوب او ناپيليتوب ته اصلا پاملرنه نه كيږي. له ټاكنو سره يو بل ناسم رامنځته شوې ذهنيت دا دي چي كه چا پر ښاغلي كرزي د نه قانونيت او ناسم مشرتوب نيوكه وكړه نو سملاسي د ښاغلي عبداله پورې تړل كيږي. دغه ډول يو تور، په ځانګړي توګه پر يوه پښتون، د قومي خيانت په څير ګڼل كيږي – هغه څه چي هيڅوك يي نشي زغملاي.

زما له انده كه څوك د ټاكنو بهير ناكامه او يا بريالي بولي د دواړو مسووليت او يا لاسته راونه د دريو غاړو تر منځ ويشل كيږي: د ټاكنو كميسيون، حكومت او ډاكټر عبداله.

خو هغې درې غاړې چي په ټاكنو كي پاتي راغلي څرګنديږي هغه د افغانستان ولس، قانونيت او ولسواكي ده.

موږ د يوه څرګند دليل له كبله له قبيلوي تړاو پرته د ټاكنو د كړكيچ ارزونه په ناپيلي او قانوني توګه نشو كولې او يا يي نه غواړو. دا دليل زموږ په ټولنه كي حاكم قبيليويت دي چي موږ اړ باسي هر قانون او هره پريكړه د خپلو قبيلوي هويتونو په رڼا كي ومنو.

د انديښنې خبره خو دا ده چې د قبيليويت ګټه ولس او آن قبيلو ته نه رسيږي بلكه اصلې ګټه تر ينه ښاغلي كرزي، ښاغلي عبداله او د نورو قبيلو معامله گر يي اخلي.

د افغانستان په قومونو كي سياسي شعور تر هغه پوړه ندې پوخ شوې چې يو پښتون د يوه ناوړه، فاسد او قانون-ماتوونكي پښتون ولسمشر اوږد-مهالي زيانونه وپيژني او په اړه يي سم قضاوت وكړي، ازبكان او هزاره ګان د څو جنايتكارو مشرانو ړوند ملاتړ ونكړي، او تاجكان د خپلو قومي معامله ګرو له دام څخه ووځي.

كله چي قانون، ولسواكي او عقلانيت خپل ارزښت او واكمني قبيلويت ته وبايلي هلته بيله د ګوتو په شمار قومي دلالانو نور ټول خلك بايلونكي وي.

The End of Democracy in Afghanistan

Barely touching the lives of Afghans over the past several years, the Western-promoted democracy in Afghanistan effectively came to an end on 2 November after the Elections Commission (IEC) formally announced the reelection of Hamid Karzai as the elected President.

In vivid contradiction to the Constitution which stipulates 50+1 percent of the votes as an unreserved prerequisite for a winner of the presidential election, Mr. Karzai has been declared the winner with less than 50 percent of the votes which were marred by state-engineered fraud largely in favour of the incumbent.

The announcement of Karzai’s reelection by the elections commission was in fact the obituary of a nascent Afghan democracy which ironically started with the same man in 2002.

Undoubtedly Mr. Karzai could easily beat Dr Abdullah in a genuinely transparent and clean run-off but his hasty decision to declare himself the winner has seriously damaged his legitimacy in the eyes of many Afghans.

Karzai’s reelection was preplanned as one day ahead of the IEC’s announcement the government declared a state of health emergency and ordered all schools and universities to shut down in order to prevent students’ mass rioting.

Unlike his much-praised willingness to go for a run-off after the fraudulent first round of the elections, Mr. Karzai’s premature decision to declare himself as the elected President is both undemocratic and un-statesmanlike.

Electing the President or Prime Minister through free, fair and transparent electoral process is the soul of any truly democratic political system. Democracy is not a rocket science; it is a government of the people, by the people and for the people.

In desperate need of a “partner” in Kabul for their strategies Western leaders may take a deep sigh and congratulate Mr. Karzai.

However, both as an Afghan who will be the subject of an undemocratically-declared President and as a supporter of democracy, from now on I will be against democracy if I call Mr. Karzai the democratically-elected President of Afghanistan.

The Afghan people, the candidates, the UN, the elections commission, the US and its allies have all been the losers of the presidential elections. Those whose lives will be adversely impacted by the death of democracy in Afghanistan will only be the ordinary Afghan people.

GOODBYE DEMOCRACY!